https://www.greek-gaming.com/ Fri, 03 Apr 2026 21:15:44 +0000 MyBB https://www.greek-gaming.com/showthread.php?tid=623 Sat, 21 May 2016 07:09:37 +0000 Panoss]]> https://www.greek-gaming.com/showthread.php?tid=623 Μια και χρειάστηκα εχθές να κάνω edit μια φώτο και ένα μικρό βιντεάκι για έναν φίλο μου, είπα να κάνω ενα post για κάποια προγράμματα που θεωρούνται σχετικά καλά και παρόμοια με το photoshop!

1. Paint.NET


Το Paint.NET είναι ένα πρόγραμμα με πολλές δυνατότητες, πολλά tutorials και μια μεγάλη κοινότητα που το υποστηρίζει. Έχει πολλά κουμπιά και πολλές δυνατότητες όμοιες με του Photoshop, και αυτά στο σύνολό τους κάνουν το Paint.NET ένα ισχυρό ανταγωνιστή του Photoshop.


2. GIMP


To GIMP είναι χωρίς αμφιβολία ένα πολύ ικανό πρόγραμμα αντάξιο του Photoshop. Αν ψάχνετε ένα πρόγραμμα με το οποίο θα μπορείτε να δημιουργείτε layers, φίλτρα ή θέλετε να επεξεργάζεστε αρχεία του Photoshop (PSD), τότε το GIMP είναι το πρόγραμμά σας.




3. Photoscape


To Photoscape έχει φτιαχτεί ώστε να είναι εύκολο στη χρήση του. Βέβαια δεν έχει όλες τις δυνατότητες του Photoshop, αλλά μπορείτε να κάνετε κάτι με 2-3 κλίκ ενώ στο Photoshop θα χρειαζόσασταν μερικά παραπάνω κλίκ. 



4. VCW VicMan's Photo Editor


To VCW είναι ένα χρήσιμο πρόγραμμα για γρήγορη επεξεργασία εικόνων. Η σχεδίασή του δεν είναι και τόσο καλοφτιαγμένη, τα εργαλεία του όμως δουλεύουν πολύ καλά. Επίσης παρέχει και video tutorials για την εκμάθησή του.



5. Picnik



To Picnik είναι μια απλή online εφαρμογή για να επεξεργαστείτε τις εικόνες σας όπου και αν βρεθείτε. Δεν μπορείτε να σχεδιάσετε σε layers, αλλά έχει πολλά φίλτρα και εφέ όπως του Photoshop.






Σίγουρα υπάρχουν και άλλα δωρεάν προγράμματα τα οποία θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν το Photoshop. Εάν γνωρίζει κάποιος κάποια από αυτά μπορεί να τα μοιραστεί μαζί μας κατω στα σχόλια!!!]]> Μια και χρειάστηκα εχθές να κάνω edit μια φώτο και ένα μικρό βιντεάκι για έναν φίλο μου, είπα να κάνω ενα post για κάποια προγράμματα που θεωρούνται σχετικά καλά και παρόμοια με το photoshop!

1. Paint.NET


Το Paint.NET είναι ένα πρόγραμμα με πολλές δυνατότητες, πολλά tutorials και μια μεγάλη κοινότητα που το υποστηρίζει. Έχει πολλά κουμπιά και πολλές δυνατότητες όμοιες με του Photoshop, και αυτά στο σύνολό τους κάνουν το Paint.NET ένα ισχυρό ανταγωνιστή του Photoshop.


2. GIMP


To GIMP είναι χωρίς αμφιβολία ένα πολύ ικανό πρόγραμμα αντάξιο του Photoshop. Αν ψάχνετε ένα πρόγραμμα με το οποίο θα μπορείτε να δημιουργείτε layers, φίλτρα ή θέλετε να επεξεργάζεστε αρχεία του Photoshop (PSD), τότε το GIMP είναι το πρόγραμμά σας.




3. Photoscape


To Photoscape έχει φτιαχτεί ώστε να είναι εύκολο στη χρήση του. Βέβαια δεν έχει όλες τις δυνατότητες του Photoshop, αλλά μπορείτε να κάνετε κάτι με 2-3 κλίκ ενώ στο Photoshop θα χρειαζόσασταν μερικά παραπάνω κλίκ. 



4. VCW VicMan's Photo Editor


To VCW είναι ένα χρήσιμο πρόγραμμα για γρήγορη επεξεργασία εικόνων. Η σχεδίασή του δεν είναι και τόσο καλοφτιαγμένη, τα εργαλεία του όμως δουλεύουν πολύ καλά. Επίσης παρέχει και video tutorials για την εκμάθησή του.



5. Picnik



To Picnik είναι μια απλή online εφαρμογή για να επεξεργαστείτε τις εικόνες σας όπου και αν βρεθείτε. Δεν μπορείτε να σχεδιάσετε σε layers, αλλά έχει πολλά φίλτρα και εφέ όπως του Photoshop.






Σίγουρα υπάρχουν και άλλα δωρεάν προγράμματα τα οποία θα μπορούσαν να αντικαταστήσουν το Photoshop. Εάν γνωρίζει κάποιος κάποια από αυτά μπορεί να τα μοιραστεί μαζί μας κατω στα σχόλια!!!]]> https://www.greek-gaming.com/showthread.php?tid=599 Sun, 17 Apr 2016 14:21:50 +0000 Panoss]]> https://www.greek-gaming.com/showthread.php?tid=599 ΕΝΑΣ ΟΔΗΓΟΣ ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣΗΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ!!!








Αν έχετε ήδη όλα όσα χρειάζεστε για την συναρμολόγηση υπολογιστή, από τον επεξεργαστή, τη μητρική κάρτα και την κάρτα γραφικών μέχρι το τροφοδοτικό, το σκληρό δίσκο, το DVD-R, και φυσικά το κουτί.

Θα μας βοηθήσει επίσης η συναρμολόγηση υπολογιστή να γίνει σε μια επίπεδη, σκληρή επιφάνεια - πχ σε ένα τραπέζι - και με καλό φωτισμό.

Το μόνο εργαλείο που θα μας χρειαστεί είναι ένα σταυροκατσάβιδο, με μύτη PH1. Εκτός κι αν έχουμε αγοράσει ένα ακριβό κουτί, που να έχει αντικαταστήσει τις συμβατικές βίδες με μηχανισμούς που μπορούμε να χειριστούμε με το χέρι.
Πρόσβαση στο κουτί και βίδες

Ακόμη και τα πιο οικονομικά κουτιά σήμερα στην αγορά μας δίνουν τη δυνατότητα να τα ανοίξουμε χωρίς κατσαβίδι, διαθέτοντας ειδικές βίδες που ξεβιδώνουν με τα δάχτυλα.

Για αρχή αρκεί να ανοίξουμε μόνο το αριστερό πάνελ, όπως κοιτάμε από την πρόσοψη.

Στο εσωτερικό του κουτιού θα βρούμε ένα σακουλάκι με όλες τις απαραίτητες βίδες που θα χρειαστούμε για τη συναρμολόγηση υπολογιστή.

Τα οικονομικότερα κουτιά έχουν μετρημένες βίδες, ενώ στα πιο ακριβά μοντέλα, και ειδικά στα Full Tower, θα βρούμε αρκετές βίδες για τη συναρμολόγηση ίσως και τριών υπολογιστών.

Ξεφορτωνόμαστε το στατικό ηλεκτρισμό.
Πριν αγγίξουμε οποιοδήποτε ηλεκτρονικό κομμάτι στον υπολογιστή, καλή ιδέα είναι να βεβαιωθούμε πως δεν είμαστε φορτισμένοι με στατικό ηλεκτρισμό.

Σε γενικές γραμμές, ανοίγοντας το κουτί στο προηγούμενο βήμα, αν υπήρχε στατικός ηλεκτρισμός θα είχε εκτονωθεί ακίνδυνα. Όμως, για ακόμη μεγαλύτερη σιγουριά, μπορούμε να αγγίξουμε το σώμα του καλοριφέρ, που είναι γειωμένο.

Στην πράξη, είναι εξαιρετικά σπάνιες οι περιπτώσεις που ο στατικός ηλεκτρισμός έχει όντως προξενήσει ζημιά στη μητρική κάρτα ή μια κάρτα επέκτασης. Όμως δεν μας κοστίζει τίποτα το να γειωθούμε.

Προετοιμασία της Μητρικής Κάρτας

Στο στάδιο αυτό θα τοποθετήσουμε τον επεξεργαστή, την ψύκτρα και τις μνήμες RAM στη μητρική κάρτα, πριν ακόμη την τοποθετήσουμε στο κουτί.
Κάθε μητρική στο κουτί της διαθέτει κάποιο αφρώδες υλικό για την προστασία της. Είναι καλή ιδέα να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο αφρώδες υλικό για να ακουμπήσουμε τη μητρική, και να μην την τοποθετήσουμε απευθείας επάνω στο τραπέζι.
Στη θύρα του επεξεργαστή θα βρούμε ένα πλαστικό κάλυμμα, για την προστασία των επαφών. Στις περισσότερες μητρικές, για να ανοίξουμε το μεταλλικό πλαίσιο, απαγκιστρώνουμε τον μοχλό...

Πετάγεται το κάλυμμα.

Το συγκεκριμένο κάλυμμα θα μας χρειαστεί μόνο αν κάποια στιγμή στο μέλλον θελήσουμε να μεταφέρουμε τη μητρική χωρίς επεξεργαστή.

Τοποθέτηση επεξεργαστη.

Ο ασφαλής τρόπος για να πιάσουμε τον επεξεργαστή είναι από τις άκρες. Αποφεύγουμε να αγγίξουμε την κάτω επιφάνειά του.

Κάπου εδώ, ειδικά αν έχουμε αγοράσει έναν i7 των 500ων ευρώ, αναρωτιόμαστε αν άξιζε τόσα χρήματα ένα τόσο μικρό πραγματάκι.

Τοποθετούμε απαλά τον επεξεργαστή στη θύρα, φροντίζοντας τα δύο πλαστικά εξογκώματα να ταιριάζουν με τις εγκοπές στο πλαίσιο του επεξεργαστή.

Ακόμη κι αν διαφορετικοί επεξεργαστές και θύρες έχουν σε διαφορετικό σημείο τις εγκοπές, πάντοτε θα υπάρχει μόνο ένας τρόπος που να μπορεί να μπει ο επεξεργαστής.

Μετά την τοποθέτηση, κλείνουμε το μεταλλικό πλαίσιο και ασφαλίζουμε ξανά τον μοχλό.

Τοποθέτηση ψύκτρας

Τοποθετούμε την ψύκτρα πάνω στον επεξεργαστή, φροντίζοντας τα πλαστικά ποδαράκια να μπουν στις αντίστοιχες οπές της μητρικής.

Εφόσον πρόκειται για καινούριο επεξεργαστή και ψύκτρα, δεν μας απασχολεί το θέμα της θερμικής πάστας, η ψύκτρα διαθέτει ήδη τη δική της από το εργοστάσιο.

Πατάμε με τη σειρά το κάθε ένα από τα τέσσερα "πόδια" της ψύκτρας, ώστε να κουμπώσει. Στη συνέχεια, περιστρέφουμε το κάθε πόδι αριστερόστροφα για να κλειδώσει.

Για να επιβεβαιώσουμε πως έχει κουμπώσει καλά, μπορούμε να κοιτάξουμε στο κάτω μέρος της μητρικής

Βρίσκουμε στη μητρική την υποδοχή που γράφει CPU_FAN ή κάτι σχετικό. Βρίσκεται πάντοτε κοντά στον επεξεργαστή.

Εκεί τοποθετούμε το καλώδιο του ανεμιστήρας της ψύκτρας του επεξεργαστή, φροντίζοντας οι προεξοχές να ταιριάζουν με το πλαστικό στέλεχος της σύνδεσης.

(προφανώς βάζουμε το βύσμα μέχρι το τέρμα)

Τοποθέτηση μνήμης RAΜ

Μια σωστή μητρική έχει τέσσερις θύρες για μνήμες RAM - υπάρχουν αρκετά φτηνιάρικα μοντέλα που μπορούν να δεχτούν μόνο δύο, αλλά το βρίσκουμε μάλλον απαράδεκτο.
Κάθε θύρα για μνήμη έχει το δικό της χαρακτηριστικό. Στη συγκεκριμένη μητρική, χαρακτηρίζονται ως A1, A2 και B1, B2.

Για το σωστό τρόπο να τοποθετήσουμε τις μνήμες, συμβουλευόμαστε το βιβλίο οδηγιών της μητρικής.

Στην προκειμένη περίπτωση, αν έχουμε μόνο δύο αρθρώματα μνήμης, οι οδηγίες λένε πως πρέπει να τα τοποθετήσουμε στις θέσεις Α1 και A2 για το Dual Channel DDR.
Επειδή διαφορετικές μητρικές είναι πιθανό να έχουν διαφορετικούς κανόνες (πχ να είναι το Α1 και Β1 για το ίδιο κανάλι Dual Channel DDR, αντί για το Α1 και Α2), πάντοτε συμβουλευόμαστε το βιβλίο οδηγιών.

Για την τοποθέτηση της μνήμης, φροντίζουμε να ευθυγραμμιστεί η εγκοπή της RAM με το πλαστικό στέλεχος της θύρας.

Να σημειωσω πως μητρικές διαφορετικής γενιάς DDR (πχ DDR 2 και DDR 3) έχουν την εγκοπή σε διαφορετικά σημεία, οπότε είναι αδύνατον να μπει μνήμη DDR 2 σε θύρα για DDR 3 ή το αντίστροφο.

Πιέζουμε τη μνήμη και από τις δύο μεριές μέχρι να κάνουν "κλακ" στα στελέχη που τις συγκρατούν, και τέλος τα πιέζουμε κι αυτά μέσα.

Τοποθέτηση της μητρικής στο κουτι.

Έχοντας τοποθετήσει τον επεξεργαστή, την ψύκτρα και τη RAM, είμαστε έτοιμοι να βάλουμε τη μητρική στο κουτί.

Αρχικά, προσανατολίζουμε τη μητρική με τον τρόπο που θα μπει στο κουτί, έτσι ώστε οι θύρες να είναι στο αντίστοιχο άνοιγμα.

Στη συνέχεια, εντοπίζουμε που βρίσκονται οι τρύπες για βίδες στη μητρική - πρόκειται συνήθως για τις τρύπες που έχουν ένα μεταλλικό προστατευτικό στην περιφέρειά τους.

Επειδή μητρικές διαφορετικών μεγεθών έχουν τις τρύπες σε διαφορετικά σημεία, στο εσωτερικό του κουτιού δεν υπάρχουν βιδωμένες οι θέσεις για τη μητρική, πρέπει να τις βιδώσουμε με το χέρι.

Στο σακουλάκι με τις βίδες του κουτιού θα βρούμε τις εξαγωνικές υποδοχές, που φροντίζουν η πίσω όψη της μητρικής να μην ακουμπάει στο μεταλλικό κουτί. Τις τοποθετούμε έτσι ώστε να αντιστοιχούν ακριβώς στις θέσεις για τις βίδες.

Τις υποδοχές αυτές τις βιδώνουμε με το χέρι. Κάποια ακριβά κουτιά έχουν ειδικό εργαλείο για να σφίξουμε τις υποδοχές.

Μαζί με τη μητρική έχει έρθει και ένα πάνελ ενδείξεων για τις συνδέσεις της μητρικής. Το τοποθετούμε στο αντίστοιχο άνοιγμα του κουτιού.

Κάποια κουτιά έχουν το δικό τους πάνελ, αλλά πάντοτε είναι καλύτερο να χρησιμοποιήσουμε το πάνελ που ήρθε μαζί με τη μητρική.

Τοποθετούμε τη μητρική ώστε οι θύρες να ταιριάζουν στα ανοίγματα του πάνελ, και φυσικά να ακουμπάει πάνω στις υποδοχές για τις βίδες.

Το πάνελ εμποδίζει από το να μπαίνει περισσότερη σκόνη στο κουτί, καθώς επίσης περιλαμβάνει τις ονομασίες για την κάθε θύρα.

Στο σακουλάκι με τις βίδες του κουτιού, θα βρούμε δύο είδη βίδας, όσον αφορά το πάχος του βασικού στελέχους.

Για να βιδώσουμε τη μητρική θα χρειαστούμε τις βίδες με το πιο λεπτό στέλεχος.

Προσοχή! Όταν βιδώνουμε τη μητρική, ποτέ δεν σφίγγουμε τις βίδες μέχρι το τέρμα με όλη μας τη δύναμη!

Αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα από το να μην ανοίγει ο υπολογιστής, μέχρι να μόνιμη βλάβη της μητρικής.

Φυσικά, δεν εννοούμε να είναι λάσκα οι βίδες. Απλά, μόλις συναντήσουμε αντίσταση, σταματάμε να σφίγγουμε.

Για τον ίδιο λόγο είναι καλό να μην χρησιμοποιούμε ένα ηλεκτρικό κατσαβίδι, τουλάχιστον στις συγκεκριμένες βίδες.
Τοποθέτηση του τροφοδοτικού
Έχοντας ολοκληρώσει την τοποθέτηση και το βίδωμα της μητρικής, το επόμενο βήμα στη συναρμολόγηση υπολογιστή είναι να τοποθετήσουμε το τροφοδοτικό.

Στο συγκεκριμένο κουτί τοποθετείται στο επάνω μέρος, σε άλλα κουτιά όμως, κυρίως τα Full Tower αλλά και σε ορισμένα Midi, τοποθετείται στο κάτω μέρος.

Ευθυγραμμίζουμε το τροφοδοτικό με τις τρύπες του κουτιού,

Για να βιδώσουμε το τροφοδοτικό θα χρειαστούμε τις βίδες με το παχύτερο στέλεχος.

Σύνδεση κουτιού με τη μητρική

Αυτό είναι ένα κομμάτι που θα γινόταν πολύ πιο εύκολα πριν βάλουμε τη μητρική στο κουτί, με τη διαφορά πως τα περισσότερα κουτιά δεν έχουν αρκετά μακριά καλώδια.

Ξεχωρίζουμε τα καλώδια με τις ενδείξεις POWER SW, RESET SW, HDD LED και POWER LED (το οποίο, στο συγκεκριμένο κουτί για κάποιο λόγο είναι σε δύο κομμάτια).

Πρόκειται για τα καλώδια που οδηγούν στο κουμπί power, το κουμπί reset, το λαμπάκι του σκληρού δίσκου και το λαμπάκι λειτουργίας, αντίστοιχα.

Ψάχνουμε στη μητρική τις μεταλλικές προεξοχές στις οποίες θα συνδεθούν τα παραπάνω βύσματα. Θα τις βρούμε ομαδοποιημένες, στο παράδειγμα στο πεδίο με το πορτοκαλί χρώμα.

Για να δούμε πώς θα τοποθετηθούν σωστά τα καλώδια του κουτιού, ανατρέχουμε πάλι στο βιβλίο οδηγιών.
Με βάση το σχεδιάγραμμα, και τις ενδείξεις πολικότητας πάνω στα ίδια τα καλώδια, τοποθετούμε σωστά τα καλώδια στις υποδοχές.

Σε γενικές γραμμές, η σωστή τοποθέτηση κάθε καλωδίου είναι η πλευρά με την περιγραφή του καλωδίου να κοιτάζει προς τα "έξω".

Σαφώς πιο εύκολη είναι η τοποθέτηση του μπροστινού USB (αν διαθέτει το κουτί μας), καθώς είναι ένα ενιαίο βύσμα, όχι πολλά ξεχωριστά.

Αν το κουτί έχει αντίστοιχα μπροστινό πάνελ ήχου, συνδέουμε το βύσμα στην αντίστοιχη υποδοχή της μητρικής.

Το μέγεθος μπορεί να είναι το ίδιο με το βύσμα του USB, αλλά η θέση των Pin είναι διαφορετική, δεν υπάρχει περίπτωση να τα μπερδέψουμε.

Δεν μας απασχολεί αυτή τη στιγμή το ότι τα καλώδια βρίσκονται μες τη μέση, θα τα τακτοποιήσουμε αργότερα.

Τοποθέτηση κάρτας γραφικών

Αν έχουμε αγοράσει κάποια καλή gaming κάρτα γραφικών, το πιθανότερο είναι πως θα χρειάζεται δύο θύρες στο πίσω μέρος του κουτιού
Θα χρειαστεί λοιπόν να βγάλουμε δύο από τα λαμάκια για την τοποθέτησή της, με δεδομένο πως η PCI Express για την κάρτα γραφικών είναι εκείνη που βρίσκεται πιο κοντά στον επεξεργαστή.
Στα φτηνά κουτιά, τα λαμάκια βγαίνουν οριστικά (εκτός από το πάνω-πάνω, στο συγκεκριμένο). Οπότε καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί με το ποια λαμάκια βγάζουμε, για να μην μείνει τρύπα στο πίσω μέρος.

Επίσης, τα λαμάκια αυτά είναι εξαιρετικά κοφτερά στις άκρες, σαν ξυράφια, οπότε προσοχή.

Τοποθετούμε την κάρτα γραφικών, και την κουμπώνουμε μέχρι μέσα. Σε ορισμένες μητρικές, η PCI Express έχει ένα κούμπωμα στο πίσω μέρος, όχι όμως στη συγκεκριμένη.
Αν έχουμε αγοράσει κάποια από τις μεγάλες κάρτες γραφικών, που φτάνουν μέχρι και 29-30 εκατοστά, ορισμένα μικρότερα κουτιά επιτρέπουν να αφαιρέσουμε ένα κομμάτι του κουτιού για να χωρέσει η κάρτα.

Πριν βιδώσουμε την κάρτα, φροντίζουμε να είναι σωστά τοποθετημένη, έτσι ώστε να μην καλύπτεται μέρος της θύρας HDMI από τη λαμαρίνα.

Σύνδεση τροφοδοτικού στη μητρική

Υπάρχουν δύο υποδοχές πάνω στη μητρική στις οποίες πρέπει να συνδεθεί το τροφοδοτικό.

Η πρώτη υποδοχή είναι ο 24πινος ATX Power Connector.

Αν παρατηρήσετε, με τα διαφορετικά σχήματα που έχουν οι εσωτερικές υποδοχές, το βύσμα μπορεί να μπει μόνο με έναν τρόπο.

Η δεύτερη υποδοχή, που είναι σχετικά εύκολο να την παραβλέψουμε καταλάθος, είναι μια 8πινη υποδοχή ATX 12V Power, που συνήθως βρίσκεται κοντά στον επεξεργαστή.

Αν έχουμε αγοράσει Gaming κάρτα, το πιθανότερο είναι να χρειάζεται επιπλέον τροφοδοσία, με δύο εξάπινα βύσματα.

Και αυτά τα βύσματα είναι εύκολο να τα ξεχάσουμε. Κάποιες κάρτες γραφικών θα λειτουργήσουν αλλά θα μας ενημερώσουν πως δεν τα έχουμε συνδέσει με μήνυμα επί της οθόνης. Άλλες όμως δεν θα λειτουργήσουν καθόλου χωρίς αυτά.

Αν το τροφοδοτικό που αγοράσαμε δεν είναι Modular - δηλαδή να μπορούμε να προσθέσουμε και να αφαιρέσουμε καλώδια, αναλόγως αν τα χρειαζόμαστε - το κουτί μας αυτή τη στιγμή δείχνει σαν την κόμη της μέδουσας.

Πριν συνεχίσουμε τη συναρμολόγηση υπολογιστή, ήρθε η ώρα για την πρώτη δοκιμή


Η πρώτη δοκιμή






Αυτή τη στιγμή ο υπολογιστής μας έχει όλα όσα χρειάζεται για να ανάψει: μητρική, επεξεργαστή, RAM, κάρτα γραφικών, και φυσικά το τροφοδοτικό.

Είναι λοιπόν μια καλή ευκαιρία να κάνουμε μια δοκιμή, για να βεβαιωθούμε πως τίποτα από αυτά που αγοράσαμε δεν ήρθε DOA (Dead On Arrival).

Συνδέουμε λοιπόν την οθόνη στην κάρτα γραφικών, με DVI ή HDMI......βάζουμε το τροφοδοτικό στην πρίζα, και θυμόμαστε να ανάψουμε το διακόπτη του (αν έχει).

Πατώντας το κουμπί για την έναρξη υπολογιστή, καλώς εχόντων των πραγμάτων θα δεχτούμε ένα μήνυμα σφάλματος, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση είναι μήνυμα επιτυχίας.

Ο υπολογιστής ανοίγει, και απλά μας ενημερώνει πως δεν μπορεί να κάνει boot, που είναι λογικό γιατί δεν έχουμε συνδέσει ακόμη το σκληρό δίσκο.

Σβήνουμε λοιπόν τον υπολογιστή (πατώντας το κουμπί) κλείνουμε το τροφοδοτικό και τον βγάζουμε εντελώς από την πρίζα.



Σύνδεση ανεμιστήρων κουτιού

Οι σύγχρονες μητρικές μπορεί να έχουν τρεις ή τέσσερις θέσεις για ανεμιστήρες, τις οποίες στο παράδειγμα ξεχωρίζουμε με το όνομα CHA_FAN (Από το chassis = σασί).

Υπάρχουν πάντως κάποιοι ανεμιστήρες βαρέων-βαρών, οι οποίοι τραβάνε πολύ ρεύμα και δεν μπορούν να συνδεθούν στη μητρική. Συνήθως διαθέτουν βύσματα για να συνδεθούν απευθείας σε ένα βύσμα Molex του τροφοδοτικού.

Τοποθέτηση σκληρού δίσκου και DVD-R

Σε αρκετά κουτιά, για να τοποθετήσουμε το DVD-R ή και το σκληρό δίσκο, χρειάζεται να βγάλουμε εντελώς την πρόσοψη, η οποία συνήθως δεν έχει βίδες, αλλά κουμπώνει με πλαστικά στελέχη, και χρειάζεται απλά να την τραβήξουμε για να βγει.

Θα μπορούσαμε να αφαιρέσουμε μόνο ένα λαμάκι για να μπει το DVD-R, όμως εμείς προτιμάμε να τα αφαιρούμε όλα, καθώς η πρόσοψη καλύπτει το κενό, και είναι περιττό βάρος.

Όπως και με τα λαμάκια στο πίσω μέρος, είμαστε προσεκτικοί για να μην κοπούμε.

Τοποθετούμε το σκληρό δίσκο στην υποδοχή του.

Κάποια πιο ακριβά κουτιά έχουν υποδοχές για περισσότερους δίσκους, έχουν ειδικό στέλεχος, το οποίο μάλιστα είναι και αφαιρούμενο, για την εύκολη τοποθέτηση των δίσκων.

Ο συγκεκριμένος δίσκος - που είναι αρκετά παλιός - έχει υποδοχές τροφοδοσίας και για Molex και για SATA. Οι σύγχρονοι δίσκοι έχουν μόνο τροφοδοσία SATA

Συνδέουμε το δίσκο με το τροφοδοτικό, και τοποθετούμε το καλώδιο Serial ATA.

Αντίστοιχα συνδέουμε την άλλη άκρη του Serial ATA στη μητρική.

Βάζουμε και το DVD-RW, βάζοντας την αντίστοιχη υποδοχή του κουτιού, και το συνδέουμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Στο συγκεκριμένο κουτί δεν υπάρχει κάποιο σύστημα που να κουμπώνει το σκληρό δίσκο και το DVD-RW στη θέση τους. Θα χρειαστεί να βάλουμε συμβατικές βίδες, και να ανοίξουμε και το άλλο καπάκι του υπολογιστή.

Για το DVD-RW θα χρειαστούμε τις βίδες με το πιο λεπτό στέλεχος, ίδιου τύπου με εκείνες που χρησιμοποιήσαμε για τη μητρική. Βάζουμε και τις 8, τέσσερις σε κάθε μεριά.

Για το σκληρό δίσκο θα χρειαστούμε τις βίδες με το πιο παχύ στέλεχος, και βάζουμε 4 ή 6 σε κάθε μεριά, αναλόγως του τι θέσεις για βίδες παρέχει το ίδιο το κουτί.

Σε αυτό το σημείο, θεωρητικά η συναρμολόγηση υπολογιστή έχει λήξει. Όλα τα εσωτερικά μέρη έχουν συνδεθεί, και ο υπολογιστής μπορεί να χρησιμοποιηθεί κανονικά.

Υπάρχει όμως ένα μυστικό που μπορεί να πάρει μια οποιαδήποτε συναρμολόγηση υπολογιστή και να την μετατρέψει στην τέλεια συναρμολόγηση υπολογιστή.

Το μυστικό για την τέλεια συναρμολόγηση υπολογιστή

Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που διαφοροποιούνται οι επαγγελματίες από τους ερασιτέχνες: τα δεματικά.

Όσοι από εμάς δεν ασχολούνται επαγγελματικά σε κάποιον τομέα που να αφορά τις επισκευές ή τις κατασκευές, το πιθανότερο είναι πως έχουμε δει δεματικά μόνο σε ταινίες, που χρησιμοποιούνται συχνά αντί για χειροπέδες.

Στον υπολογιστή, όμως, τα δεματικά είναι η μόνη ρεαλιστική μέθοδος για να το φτιάξουμε!

Η σωστη διαχείριση των καλωδίων δεν είναι μόνο για τα κουτιά με το παράθυρο στο πλάι που θέλουμε να φαίνονται όμορφα.

Είναι ζωτικής σημασίας για τη σωστή ροή του αέρα στο κουτί μας, για την εύκολη και ανεμπόδιστη πρόσβαση στα υποσυστήματα, σε περίπτωση βλάβης ή αναβάθμισης, και φυσικά για τον καθαρισμό, που χρειάζεται μια δυο φορές το χρόνο.

Καθώς κάθε κουτί είναι διαφορετικό, και ομοίως διαφέρουν τα μήκη και ίσως ο αριθμός των καλωδίων - αν έχουμε modular τροφοδοτικό ή περισσότερους δίσκους - μπορούμε να δώσουμε μόνο κατευθυντήριες γραμμές για τη διαχείριση των καλωδίων.




Φροντίζουμε οπωσδήποτε να μην τσακίζει κανένα καλώδιο σε αφύσικη γωνία, καθώς επίσης και να μην ζορίσουμε τα καλώδια για να περάσουν από εκεί που θέλουμε. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα και στο καλώδιο....αλλά και στα υποσυστήματα.



Επίσης, ένα καλό τρικ αν δεν έχουμε modular τροφοδοτικό και περισσεύουν πολλά καλώδια, είναι να τα τοποθετήσουμε στο νεκρό χώρο πάνω από το DVD-RW.



Με τη συναρμολόγηση υπολογιστή να έχει ολοκληρωθεί, και πριν ακόμα βιδώσουμε τα πλαϊνά πάνελ, κάνουμε μια τελευταία δοκιμή πως όλα λειτουργούν σωστά.


Εφόσον όλα είναι καλά, κλείνουμε τα πάνελ - είναι ζωτικής σημασίας για τη σωστή ροή αέρα στο κουτί, και ο νέος μας υπολογιστής είναι πλέον έτοιμος.













Έπειτα μπορούμε να προχώρισουμε στην εγκατάσταση των Windows!!










Ελπιζω να βοηθησα!
 ]]> ΕΝΑΣ ΟΔΗΓΟΣ ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΗΣΗΣ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ!!!








Αν έχετε ήδη όλα όσα χρειάζεστε για την συναρμολόγηση υπολογιστή, από τον επεξεργαστή, τη μητρική κάρτα και την κάρτα γραφικών μέχρι το τροφοδοτικό, το σκληρό δίσκο, το DVD-R, και φυσικά το κουτί.

Θα μας βοηθήσει επίσης η συναρμολόγηση υπολογιστή να γίνει σε μια επίπεδη, σκληρή επιφάνεια - πχ σε ένα τραπέζι - και με καλό φωτισμό.

Το μόνο εργαλείο που θα μας χρειαστεί είναι ένα σταυροκατσάβιδο, με μύτη PH1. Εκτός κι αν έχουμε αγοράσει ένα ακριβό κουτί, που να έχει αντικαταστήσει τις συμβατικές βίδες με μηχανισμούς που μπορούμε να χειριστούμε με το χέρι.
Πρόσβαση στο κουτί και βίδες

Ακόμη και τα πιο οικονομικά κουτιά σήμερα στην αγορά μας δίνουν τη δυνατότητα να τα ανοίξουμε χωρίς κατσαβίδι, διαθέτοντας ειδικές βίδες που ξεβιδώνουν με τα δάχτυλα.

Για αρχή αρκεί να ανοίξουμε μόνο το αριστερό πάνελ, όπως κοιτάμε από την πρόσοψη.

Στο εσωτερικό του κουτιού θα βρούμε ένα σακουλάκι με όλες τις απαραίτητες βίδες που θα χρειαστούμε για τη συναρμολόγηση υπολογιστή.

Τα οικονομικότερα κουτιά έχουν μετρημένες βίδες, ενώ στα πιο ακριβά μοντέλα, και ειδικά στα Full Tower, θα βρούμε αρκετές βίδες για τη συναρμολόγηση ίσως και τριών υπολογιστών.

Ξεφορτωνόμαστε το στατικό ηλεκτρισμό.
Πριν αγγίξουμε οποιοδήποτε ηλεκτρονικό κομμάτι στον υπολογιστή, καλή ιδέα είναι να βεβαιωθούμε πως δεν είμαστε φορτισμένοι με στατικό ηλεκτρισμό.

Σε γενικές γραμμές, ανοίγοντας το κουτί στο προηγούμενο βήμα, αν υπήρχε στατικός ηλεκτρισμός θα είχε εκτονωθεί ακίνδυνα. Όμως, για ακόμη μεγαλύτερη σιγουριά, μπορούμε να αγγίξουμε το σώμα του καλοριφέρ, που είναι γειωμένο.

Στην πράξη, είναι εξαιρετικά σπάνιες οι περιπτώσεις που ο στατικός ηλεκτρισμός έχει όντως προξενήσει ζημιά στη μητρική κάρτα ή μια κάρτα επέκτασης. Όμως δεν μας κοστίζει τίποτα το να γειωθούμε.

Προετοιμασία της Μητρικής Κάρτας

Στο στάδιο αυτό θα τοποθετήσουμε τον επεξεργαστή, την ψύκτρα και τις μνήμες RAM στη μητρική κάρτα, πριν ακόμη την τοποθετήσουμε στο κουτί.
Κάθε μητρική στο κουτί της διαθέτει κάποιο αφρώδες υλικό για την προστασία της. Είναι καλή ιδέα να χρησιμοποιήσουμε το ίδιο αφρώδες υλικό για να ακουμπήσουμε τη μητρική, και να μην την τοποθετήσουμε απευθείας επάνω στο τραπέζι.
Στη θύρα του επεξεργαστή θα βρούμε ένα πλαστικό κάλυμμα, για την προστασία των επαφών. Στις περισσότερες μητρικές, για να ανοίξουμε το μεταλλικό πλαίσιο, απαγκιστρώνουμε τον μοχλό...

Πετάγεται το κάλυμμα.

Το συγκεκριμένο κάλυμμα θα μας χρειαστεί μόνο αν κάποια στιγμή στο μέλλον θελήσουμε να μεταφέρουμε τη μητρική χωρίς επεξεργαστή.

Τοποθέτηση επεξεργαστη.

Ο ασφαλής τρόπος για να πιάσουμε τον επεξεργαστή είναι από τις άκρες. Αποφεύγουμε να αγγίξουμε την κάτω επιφάνειά του.

Κάπου εδώ, ειδικά αν έχουμε αγοράσει έναν i7 των 500ων ευρώ, αναρωτιόμαστε αν άξιζε τόσα χρήματα ένα τόσο μικρό πραγματάκι.

Τοποθετούμε απαλά τον επεξεργαστή στη θύρα, φροντίζοντας τα δύο πλαστικά εξογκώματα να ταιριάζουν με τις εγκοπές στο πλαίσιο του επεξεργαστή.

Ακόμη κι αν διαφορετικοί επεξεργαστές και θύρες έχουν σε διαφορετικό σημείο τις εγκοπές, πάντοτε θα υπάρχει μόνο ένας τρόπος που να μπορεί να μπει ο επεξεργαστής.

Μετά την τοποθέτηση, κλείνουμε το μεταλλικό πλαίσιο και ασφαλίζουμε ξανά τον μοχλό.

Τοποθέτηση ψύκτρας

Τοποθετούμε την ψύκτρα πάνω στον επεξεργαστή, φροντίζοντας τα πλαστικά ποδαράκια να μπουν στις αντίστοιχες οπές της μητρικής.

Εφόσον πρόκειται για καινούριο επεξεργαστή και ψύκτρα, δεν μας απασχολεί το θέμα της θερμικής πάστας, η ψύκτρα διαθέτει ήδη τη δική της από το εργοστάσιο.

Πατάμε με τη σειρά το κάθε ένα από τα τέσσερα "πόδια" της ψύκτρας, ώστε να κουμπώσει. Στη συνέχεια, περιστρέφουμε το κάθε πόδι αριστερόστροφα για να κλειδώσει.

Για να επιβεβαιώσουμε πως έχει κουμπώσει καλά, μπορούμε να κοιτάξουμε στο κάτω μέρος της μητρικής

Βρίσκουμε στη μητρική την υποδοχή που γράφει CPU_FAN ή κάτι σχετικό. Βρίσκεται πάντοτε κοντά στον επεξεργαστή.

Εκεί τοποθετούμε το καλώδιο του ανεμιστήρας της ψύκτρας του επεξεργαστή, φροντίζοντας οι προεξοχές να ταιριάζουν με το πλαστικό στέλεχος της σύνδεσης.

(προφανώς βάζουμε το βύσμα μέχρι το τέρμα)

Τοποθέτηση μνήμης RAΜ

Μια σωστή μητρική έχει τέσσερις θύρες για μνήμες RAM - υπάρχουν αρκετά φτηνιάρικα μοντέλα που μπορούν να δεχτούν μόνο δύο, αλλά το βρίσκουμε μάλλον απαράδεκτο.
Κάθε θύρα για μνήμη έχει το δικό της χαρακτηριστικό. Στη συγκεκριμένη μητρική, χαρακτηρίζονται ως A1, A2 και B1, B2.

Για το σωστό τρόπο να τοποθετήσουμε τις μνήμες, συμβουλευόμαστε το βιβλίο οδηγιών της μητρικής.

Στην προκειμένη περίπτωση, αν έχουμε μόνο δύο αρθρώματα μνήμης, οι οδηγίες λένε πως πρέπει να τα τοποθετήσουμε στις θέσεις Α1 και A2 για το Dual Channel DDR.
Επειδή διαφορετικές μητρικές είναι πιθανό να έχουν διαφορετικούς κανόνες (πχ να είναι το Α1 και Β1 για το ίδιο κανάλι Dual Channel DDR, αντί για το Α1 και Α2), πάντοτε συμβουλευόμαστε το βιβλίο οδηγιών.

Για την τοποθέτηση της μνήμης, φροντίζουμε να ευθυγραμμιστεί η εγκοπή της RAM με το πλαστικό στέλεχος της θύρας.

Να σημειωσω πως μητρικές διαφορετικής γενιάς DDR (πχ DDR 2 και DDR 3) έχουν την εγκοπή σε διαφορετικά σημεία, οπότε είναι αδύνατον να μπει μνήμη DDR 2 σε θύρα για DDR 3 ή το αντίστροφο.

Πιέζουμε τη μνήμη και από τις δύο μεριές μέχρι να κάνουν "κλακ" στα στελέχη που τις συγκρατούν, και τέλος τα πιέζουμε κι αυτά μέσα.

Τοποθέτηση της μητρικής στο κουτι.

Έχοντας τοποθετήσει τον επεξεργαστή, την ψύκτρα και τη RAM, είμαστε έτοιμοι να βάλουμε τη μητρική στο κουτί.

Αρχικά, προσανατολίζουμε τη μητρική με τον τρόπο που θα μπει στο κουτί, έτσι ώστε οι θύρες να είναι στο αντίστοιχο άνοιγμα.

Στη συνέχεια, εντοπίζουμε που βρίσκονται οι τρύπες για βίδες στη μητρική - πρόκειται συνήθως για τις τρύπες που έχουν ένα μεταλλικό προστατευτικό στην περιφέρειά τους.

Επειδή μητρικές διαφορετικών μεγεθών έχουν τις τρύπες σε διαφορετικά σημεία, στο εσωτερικό του κουτιού δεν υπάρχουν βιδωμένες οι θέσεις για τη μητρική, πρέπει να τις βιδώσουμε με το χέρι.

Στο σακουλάκι με τις βίδες του κουτιού θα βρούμε τις εξαγωνικές υποδοχές, που φροντίζουν η πίσω όψη της μητρικής να μην ακουμπάει στο μεταλλικό κουτί. Τις τοποθετούμε έτσι ώστε να αντιστοιχούν ακριβώς στις θέσεις για τις βίδες.

Τις υποδοχές αυτές τις βιδώνουμε με το χέρι. Κάποια ακριβά κουτιά έχουν ειδικό εργαλείο για να σφίξουμε τις υποδοχές.

Μαζί με τη μητρική έχει έρθει και ένα πάνελ ενδείξεων για τις συνδέσεις της μητρικής. Το τοποθετούμε στο αντίστοιχο άνοιγμα του κουτιού.

Κάποια κουτιά έχουν το δικό τους πάνελ, αλλά πάντοτε είναι καλύτερο να χρησιμοποιήσουμε το πάνελ που ήρθε μαζί με τη μητρική.

Τοποθετούμε τη μητρική ώστε οι θύρες να ταιριάζουν στα ανοίγματα του πάνελ, και φυσικά να ακουμπάει πάνω στις υποδοχές για τις βίδες.

Το πάνελ εμποδίζει από το να μπαίνει περισσότερη σκόνη στο κουτί, καθώς επίσης περιλαμβάνει τις ονομασίες για την κάθε θύρα.

Στο σακουλάκι με τις βίδες του κουτιού, θα βρούμε δύο είδη βίδας, όσον αφορά το πάχος του βασικού στελέχους.

Για να βιδώσουμε τη μητρική θα χρειαστούμε τις βίδες με το πιο λεπτό στέλεχος.

Προσοχή! Όταν βιδώνουμε τη μητρική, ποτέ δεν σφίγγουμε τις βίδες μέχρι το τέρμα με όλη μας τη δύναμη!

Αυτό μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα από το να μην ανοίγει ο υπολογιστής, μέχρι να μόνιμη βλάβη της μητρικής.

Φυσικά, δεν εννοούμε να είναι λάσκα οι βίδες. Απλά, μόλις συναντήσουμε αντίσταση, σταματάμε να σφίγγουμε.

Για τον ίδιο λόγο είναι καλό να μην χρησιμοποιούμε ένα ηλεκτρικό κατσαβίδι, τουλάχιστον στις συγκεκριμένες βίδες.
Τοποθέτηση του τροφοδοτικού
Έχοντας ολοκληρώσει την τοποθέτηση και το βίδωμα της μητρικής, το επόμενο βήμα στη συναρμολόγηση υπολογιστή είναι να τοποθετήσουμε το τροφοδοτικό.

Στο συγκεκριμένο κουτί τοποθετείται στο επάνω μέρος, σε άλλα κουτιά όμως, κυρίως τα Full Tower αλλά και σε ορισμένα Midi, τοποθετείται στο κάτω μέρος.

Ευθυγραμμίζουμε το τροφοδοτικό με τις τρύπες του κουτιού,

Για να βιδώσουμε το τροφοδοτικό θα χρειαστούμε τις βίδες με το παχύτερο στέλεχος.

Σύνδεση κουτιού με τη μητρική

Αυτό είναι ένα κομμάτι που θα γινόταν πολύ πιο εύκολα πριν βάλουμε τη μητρική στο κουτί, με τη διαφορά πως τα περισσότερα κουτιά δεν έχουν αρκετά μακριά καλώδια.

Ξεχωρίζουμε τα καλώδια με τις ενδείξεις POWER SW, RESET SW, HDD LED και POWER LED (το οποίο, στο συγκεκριμένο κουτί για κάποιο λόγο είναι σε δύο κομμάτια).

Πρόκειται για τα καλώδια που οδηγούν στο κουμπί power, το κουμπί reset, το λαμπάκι του σκληρού δίσκου και το λαμπάκι λειτουργίας, αντίστοιχα.

Ψάχνουμε στη μητρική τις μεταλλικές προεξοχές στις οποίες θα συνδεθούν τα παραπάνω βύσματα. Θα τις βρούμε ομαδοποιημένες, στο παράδειγμα στο πεδίο με το πορτοκαλί χρώμα.

Για να δούμε πώς θα τοποθετηθούν σωστά τα καλώδια του κουτιού, ανατρέχουμε πάλι στο βιβλίο οδηγιών.
Με βάση το σχεδιάγραμμα, και τις ενδείξεις πολικότητας πάνω στα ίδια τα καλώδια, τοποθετούμε σωστά τα καλώδια στις υποδοχές.

Σε γενικές γραμμές, η σωστή τοποθέτηση κάθε καλωδίου είναι η πλευρά με την περιγραφή του καλωδίου να κοιτάζει προς τα "έξω".

Σαφώς πιο εύκολη είναι η τοποθέτηση του μπροστινού USB (αν διαθέτει το κουτί μας), καθώς είναι ένα ενιαίο βύσμα, όχι πολλά ξεχωριστά.

Αν το κουτί έχει αντίστοιχα μπροστινό πάνελ ήχου, συνδέουμε το βύσμα στην αντίστοιχη υποδοχή της μητρικής.

Το μέγεθος μπορεί να είναι το ίδιο με το βύσμα του USB, αλλά η θέση των Pin είναι διαφορετική, δεν υπάρχει περίπτωση να τα μπερδέψουμε.

Δεν μας απασχολεί αυτή τη στιγμή το ότι τα καλώδια βρίσκονται μες τη μέση, θα τα τακτοποιήσουμε αργότερα.

Τοποθέτηση κάρτας γραφικών

Αν έχουμε αγοράσει κάποια καλή gaming κάρτα γραφικών, το πιθανότερο είναι πως θα χρειάζεται δύο θύρες στο πίσω μέρος του κουτιού
Θα χρειαστεί λοιπόν να βγάλουμε δύο από τα λαμάκια για την τοποθέτησή της, με δεδομένο πως η PCI Express για την κάρτα γραφικών είναι εκείνη που βρίσκεται πιο κοντά στον επεξεργαστή.
Στα φτηνά κουτιά, τα λαμάκια βγαίνουν οριστικά (εκτός από το πάνω-πάνω, στο συγκεκριμένο). Οπότε καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί με το ποια λαμάκια βγάζουμε, για να μην μείνει τρύπα στο πίσω μέρος.

Επίσης, τα λαμάκια αυτά είναι εξαιρετικά κοφτερά στις άκρες, σαν ξυράφια, οπότε προσοχή.

Τοποθετούμε την κάρτα γραφικών, και την κουμπώνουμε μέχρι μέσα. Σε ορισμένες μητρικές, η PCI Express έχει ένα κούμπωμα στο πίσω μέρος, όχι όμως στη συγκεκριμένη.
Αν έχουμε αγοράσει κάποια από τις μεγάλες κάρτες γραφικών, που φτάνουν μέχρι και 29-30 εκατοστά, ορισμένα μικρότερα κουτιά επιτρέπουν να αφαιρέσουμε ένα κομμάτι του κουτιού για να χωρέσει η κάρτα.

Πριν βιδώσουμε την κάρτα, φροντίζουμε να είναι σωστά τοποθετημένη, έτσι ώστε να μην καλύπτεται μέρος της θύρας HDMI από τη λαμαρίνα.

Σύνδεση τροφοδοτικού στη μητρική

Υπάρχουν δύο υποδοχές πάνω στη μητρική στις οποίες πρέπει να συνδεθεί το τροφοδοτικό.

Η πρώτη υποδοχή είναι ο 24πινος ATX Power Connector.

Αν παρατηρήσετε, με τα διαφορετικά σχήματα που έχουν οι εσωτερικές υποδοχές, το βύσμα μπορεί να μπει μόνο με έναν τρόπο.

Η δεύτερη υποδοχή, που είναι σχετικά εύκολο να την παραβλέψουμε καταλάθος, είναι μια 8πινη υποδοχή ATX 12V Power, που συνήθως βρίσκεται κοντά στον επεξεργαστή.

Αν έχουμε αγοράσει Gaming κάρτα, το πιθανότερο είναι να χρειάζεται επιπλέον τροφοδοσία, με δύο εξάπινα βύσματα.

Και αυτά τα βύσματα είναι εύκολο να τα ξεχάσουμε. Κάποιες κάρτες γραφικών θα λειτουργήσουν αλλά θα μας ενημερώσουν πως δεν τα έχουμε συνδέσει με μήνυμα επί της οθόνης. Άλλες όμως δεν θα λειτουργήσουν καθόλου χωρίς αυτά.

Αν το τροφοδοτικό που αγοράσαμε δεν είναι Modular - δηλαδή να μπορούμε να προσθέσουμε και να αφαιρέσουμε καλώδια, αναλόγως αν τα χρειαζόμαστε - το κουτί μας αυτή τη στιγμή δείχνει σαν την κόμη της μέδουσας.

Πριν συνεχίσουμε τη συναρμολόγηση υπολογιστή, ήρθε η ώρα για την πρώτη δοκιμή


Η πρώτη δοκιμή






Αυτή τη στιγμή ο υπολογιστής μας έχει όλα όσα χρειάζεται για να ανάψει: μητρική, επεξεργαστή, RAM, κάρτα γραφικών, και φυσικά το τροφοδοτικό.

Είναι λοιπόν μια καλή ευκαιρία να κάνουμε μια δοκιμή, για να βεβαιωθούμε πως τίποτα από αυτά που αγοράσαμε δεν ήρθε DOA (Dead On Arrival).

Συνδέουμε λοιπόν την οθόνη στην κάρτα γραφικών, με DVI ή HDMI......βάζουμε το τροφοδοτικό στην πρίζα, και θυμόμαστε να ανάψουμε το διακόπτη του (αν έχει).

Πατώντας το κουμπί για την έναρξη υπολογιστή, καλώς εχόντων των πραγμάτων θα δεχτούμε ένα μήνυμα σφάλματος, το οποίο στην προκειμένη περίπτωση είναι μήνυμα επιτυχίας.

Ο υπολογιστής ανοίγει, και απλά μας ενημερώνει πως δεν μπορεί να κάνει boot, που είναι λογικό γιατί δεν έχουμε συνδέσει ακόμη το σκληρό δίσκο.

Σβήνουμε λοιπόν τον υπολογιστή (πατώντας το κουμπί) κλείνουμε το τροφοδοτικό και τον βγάζουμε εντελώς από την πρίζα.



Σύνδεση ανεμιστήρων κουτιού

Οι σύγχρονες μητρικές μπορεί να έχουν τρεις ή τέσσερις θέσεις για ανεμιστήρες, τις οποίες στο παράδειγμα ξεχωρίζουμε με το όνομα CHA_FAN (Από το chassis = σασί).

Υπάρχουν πάντως κάποιοι ανεμιστήρες βαρέων-βαρών, οι οποίοι τραβάνε πολύ ρεύμα και δεν μπορούν να συνδεθούν στη μητρική. Συνήθως διαθέτουν βύσματα για να συνδεθούν απευθείας σε ένα βύσμα Molex του τροφοδοτικού.

Τοποθέτηση σκληρού δίσκου και DVD-R

Σε αρκετά κουτιά, για να τοποθετήσουμε το DVD-R ή και το σκληρό δίσκο, χρειάζεται να βγάλουμε εντελώς την πρόσοψη, η οποία συνήθως δεν έχει βίδες, αλλά κουμπώνει με πλαστικά στελέχη, και χρειάζεται απλά να την τραβήξουμε για να βγει.

Θα μπορούσαμε να αφαιρέσουμε μόνο ένα λαμάκι για να μπει το DVD-R, όμως εμείς προτιμάμε να τα αφαιρούμε όλα, καθώς η πρόσοψη καλύπτει το κενό, και είναι περιττό βάρος.

Όπως και με τα λαμάκια στο πίσω μέρος, είμαστε προσεκτικοί για να μην κοπούμε.

Τοποθετούμε το σκληρό δίσκο στην υποδοχή του.

Κάποια πιο ακριβά κουτιά έχουν υποδοχές για περισσότερους δίσκους, έχουν ειδικό στέλεχος, το οποίο μάλιστα είναι και αφαιρούμενο, για την εύκολη τοποθέτηση των δίσκων.

Ο συγκεκριμένος δίσκος - που είναι αρκετά παλιός - έχει υποδοχές τροφοδοσίας και για Molex και για SATA. Οι σύγχρονοι δίσκοι έχουν μόνο τροφοδοσία SATA

Συνδέουμε το δίσκο με το τροφοδοτικό, και τοποθετούμε το καλώδιο Serial ATA.

Αντίστοιχα συνδέουμε την άλλη άκρη του Serial ATA στη μητρική.

Βάζουμε και το DVD-RW, βάζοντας την αντίστοιχη υποδοχή του κουτιού, και το συνδέουμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο.

Στο συγκεκριμένο κουτί δεν υπάρχει κάποιο σύστημα που να κουμπώνει το σκληρό δίσκο και το DVD-RW στη θέση τους. Θα χρειαστεί να βάλουμε συμβατικές βίδες, και να ανοίξουμε και το άλλο καπάκι του υπολογιστή.

Για το DVD-RW θα χρειαστούμε τις βίδες με το πιο λεπτό στέλεχος, ίδιου τύπου με εκείνες που χρησιμοποιήσαμε για τη μητρική. Βάζουμε και τις 8, τέσσερις σε κάθε μεριά.

Για το σκληρό δίσκο θα χρειαστούμε τις βίδες με το πιο παχύ στέλεχος, και βάζουμε 4 ή 6 σε κάθε μεριά, αναλόγως του τι θέσεις για βίδες παρέχει το ίδιο το κουτί.

Σε αυτό το σημείο, θεωρητικά η συναρμολόγηση υπολογιστή έχει λήξει. Όλα τα εσωτερικά μέρη έχουν συνδεθεί, και ο υπολογιστής μπορεί να χρησιμοποιηθεί κανονικά.

Υπάρχει όμως ένα μυστικό που μπορεί να πάρει μια οποιαδήποτε συναρμολόγηση υπολογιστή και να την μετατρέψει στην τέλεια συναρμολόγηση υπολογιστή.

Το μυστικό για την τέλεια συναρμολόγηση υπολογιστή

Σε αυτό ακριβώς το σημείο είναι που διαφοροποιούνται οι επαγγελματίες από τους ερασιτέχνες: τα δεματικά.

Όσοι από εμάς δεν ασχολούνται επαγγελματικά σε κάποιον τομέα που να αφορά τις επισκευές ή τις κατασκευές, το πιθανότερο είναι πως έχουμε δει δεματικά μόνο σε ταινίες, που χρησιμοποιούνται συχνά αντί για χειροπέδες.

Στον υπολογιστή, όμως, τα δεματικά είναι η μόνη ρεαλιστική μέθοδος για να το φτιάξουμε!

Η σωστη διαχείριση των καλωδίων δεν είναι μόνο για τα κουτιά με το παράθυρο στο πλάι που θέλουμε να φαίνονται όμορφα.

Είναι ζωτικής σημασίας για τη σωστή ροή του αέρα στο κουτί μας, για την εύκολη και ανεμπόδιστη πρόσβαση στα υποσυστήματα, σε περίπτωση βλάβης ή αναβάθμισης, και φυσικά για τον καθαρισμό, που χρειάζεται μια δυο φορές το χρόνο.

Καθώς κάθε κουτί είναι διαφορετικό, και ομοίως διαφέρουν τα μήκη και ίσως ο αριθμός των καλωδίων - αν έχουμε modular τροφοδοτικό ή περισσότερους δίσκους - μπορούμε να δώσουμε μόνο κατευθυντήριες γραμμές για τη διαχείριση των καλωδίων.




Φροντίζουμε οπωσδήποτε να μην τσακίζει κανένα καλώδιο σε αφύσικη γωνία, καθώς επίσης και να μην ζορίσουμε τα καλώδια για να περάσουν από εκεί που θέλουμε. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει πρόβλημα και στο καλώδιο....αλλά και στα υποσυστήματα.



Επίσης, ένα καλό τρικ αν δεν έχουμε modular τροφοδοτικό και περισσεύουν πολλά καλώδια, είναι να τα τοποθετήσουμε στο νεκρό χώρο πάνω από το DVD-RW.



Με τη συναρμολόγηση υπολογιστή να έχει ολοκληρωθεί, και πριν ακόμα βιδώσουμε τα πλαϊνά πάνελ, κάνουμε μια τελευταία δοκιμή πως όλα λειτουργούν σωστά.


Εφόσον όλα είναι καλά, κλείνουμε τα πάνελ - είναι ζωτικής σημασίας για τη σωστή ροή αέρα στο κουτί, και ο νέος μας υπολογιστής είναι πλέον έτοιμος.













Έπειτα μπορούμε να προχώρισουμε στην εγκατάσταση των Windows!!










Ελπιζω να βοηθησα!
 ]]> https://www.greek-gaming.com/showthread.php?tid=562 Sun, 06 Mar 2016 06:33:29 +0000 Panoss]]> https://www.greek-gaming.com/showthread.php?tid=562 Tι είναι overclocking;


Με τον όρο αυτό θέλουμε να εξηγήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ένας χρήστης ηλεκτρονικών υπολογιστών μπορεί χωρίς να προβεί σε ενέργεια αναβάθμισης του συστήματος του να μπορέσει να πάρει μεγαλύτερο ποσοστό απόδοσης, δηλαδή να κάνει τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή να τρέχει σε μεγαλύτερη συχνότητα από την εργοστασιακή του. Λογικό είναι τέτοιες πράξεις μερικές φορές να οδηγούν σε ανεπιθύμητα αποτελέσματα είτε σε αδιέξοδα, αν όμως παρθούν τα κατάλληλα μέτρα προστασίας τα αποτελέσματα θα είναι άκρως θετικά και ικανοποιητικά. Σκοπός αυτής της αναφοράς είναι να εξηγήσει τους τρόπους επιτυχίας του υπερχρονισμού, τα θετικά και αρνητικά ενός τέτοιου εγχειρήματος, τις διαδικασίες προφύλαξης από τυχόν επικείμενες ζημιές, τα είδη υπερχρονισμού που υπάρχουν, τις εφαρμογές του υπερχρονισμού στον κόσμο της πληροφορικής καθώς και αν τελικά αξίζει μία τέτοια προσπάθεια.





ΘΕΜΑΤΑ OVERCLOCKING

-Τρόποι εφαρμογής της θεωρίας του overclocking.

Με την θεωρία του υπερχρονισμού προσπαθούμε να καταρρίψουμε την λογική που επικρατεί στον κόσμο της πληροφορικής, ότι το κέντρο ενός υπολογιστικού συστήματος είναι ο επεξεργαστής του ενώ μπορούμε να πούμε ότι είναι η μητρική πλακέτα. Σίγουρα όλο το φόρτο των εργασιών το επωμίζεται ο επεξεργαστής αλλά αν δεν υπήρχε η μητρική(motherboard) τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, αυτό συμβαίνει γιατί η μητρική συνδέει όλα τα κομμάτια ενός υπολογιστή μεταξύ τους για να τον κάνει αυτό που είναι. Έτσι βλέπουμε ότι μία μητρική πλακέτα μπορεί να δεχτεί μία κάρτα γραφικών, ένα σκληρό δίσκο καθώς και έναν επεξεργαστή, το γεγονός είναι πως ο επεξεργαστής θα δώσει την πληροφορία στην μητρική για την συχνότητα στην οποία τρέχει, δηλαδή τον πολλαπλασιαστή(multiplier) και την ταχύτητα του διαύλου(FSB), αλλά είναι στο χέρι της μητρικής ή καλύτερα του χρήστη που ελέγχει την μητρική να ακολουθήσει την εργοστασιακή συχνότητα ή να χρησιμοποιήσει μία δική του παραλλαγή που πιστεύει ότι θα του δώσει μεγαλύτερη ταχύτητα και απόδοση. Οι δύο προαναφερθείς τρόποι υπολογισμού της συχνότητας ενός επεξεργαστή είναι και οι κυριότεροι δρόμοι για την αύξησή της, ο πολλαπλασιαστής είναι το νούμερο που όπως λέει και η λέξη πολλαπλασιάζουμε με τον δίαυλο για να πάρουμε την τελική συχνότητα. Ο δίαυλος είναι η ταχύτητα επικοινωνίας σε megahertz μεταξύ του επεξεργαστή και της μνήμης, οπότε λογικό είναι κάθε φορά που ανεβάζουμε τον δίαυλο να ανεβαίνει και η ταχύτητα χρονισμού της μνήμης. Αυξάνοντας είτε το ένα(πολλαπλασιαστή) είτε το άλλο(δίαυλο) παίρνουμε μεγαλύτερη απόδοση, υπάρχουν επεξεργαστές οι οποίοι επιτρέπουν μόνο την αύξηση του διαύλου έχοντας κλειδωμένο τον πολλαπλασιαστή τρανά παραδείγματα είναι οι επεξεργαστές Intel® με τα μοντέλα Pentium®, Pentium® II, Pentium® III και Pentium® IV. Υπάρχουν βεβαίως και επεξεργαστές οι οποίοι με κάποιες πολύ απλές ενέργειες μπορούν να έχουν ξεκλείδωτο και τον πολλαπλασιαστή καθώς και τον δίαυλο, τρανά παραδείγματα τέτοιων επεξεργαστών είναι τα προϊόντα της εταιρείας AMD® με τα μοντέλα Athlon®, Athlon Thunderbird®, Athlon Thunderbird® C, Duron®, Athlon XP®. Βεβαίως πρέπει να δοθεί προσοχή στο γεγονός ότι δεν πρέπει να είμαστε απαιτητικοί ως προς βλέψεις μας για την ποσότητα αύξησης της συχνότητας του επεξεργαστή, ας μην ξεχνάμε ότι η εταιρία που έφτιαξε αυτόν τον επεξεργαστή δεν ήθελε να τρέχει το προϊόν της ούτε ένα ΜΗz παραπάνω, οπότε πρέπει να προχωράμε με αργά βήματα και μεγάλη προσοχή. Τέλος θα πρέπει να αναφερθούμε στο γεγονός ότι υπάρχει ένας άτυπος νόμος όσον αφορά το overclocking, ότι άμα έχουμε δύο ίδιους υπολογιστές με ίδια συχνότητα λειτουργίας αλλά διαφορετικές ταχύτητες διαύλων το σύστημα με την μεγαλύτερη είναι και το κατά πολύ γρηγορότερο π.χ έχουμε δύο υπολογιστές ο ένας 1400ΜΗz(14x100),και ο άλλος στα 1400ΜΗz(10.5x133), είναι λογικό σύμφωνα με τα παραπάνω ο δεύτερος να είναι ποιο γρήγορος.






-Κινήσεις που πρέπει να κάνουμε πριν την εφαρμογή του υπερχρονισμού



Πριν αρχίσουμε τις διαδικασίες υπερχρονισμού θα πρέπει να γίνουν πρώτα κάποιες κινήσεις που και θα μας βοηθήσουν να έχουμε το μέγιστο αποτέλεσμα αλλά και να αποφύγουμε τυχόν δυσάρεστες εκπλήξεις από καταστροφές είτε κομματιών του υπολογιστή είτε ολόκληρου του υπολογιστή. Πρώτο μέλημα θα πρέπει να είναι η συλλογή πληροφοριών από άλλους χρήστες με παρόμοια συστήματα, για τις εμπειρίες τους στο overclocking, αυτό μπορεί να γίνει πολύ εύκολα με την χρήση του Ιnternet και ενός forum. Μετά θα πρέπει να γίνει μία μελέτη ως προς τα ζητούμενα μας και το πώς θα τα υλοποιήσουμε, δηλαδή περίπου σε τι συχνότητα θέλουμε να καταλήξουμε και τι υλικά θα χρειαστούμε για ένα τέτοιο εγχείρημα. Μετά θα πρέπει να γίνουν οι κατάλληλες αγορές σε προϊόντα ψύξης καθώς και σε άλλα πράγματα τα οποία μακροπρόθεσμα θα μας είναι χρήσιμα όπως μεγαλύτερης αντοχής μνήμες, μεγαλύτερα σε απόδοση τροφοδοτικά, πιο ευρύχωρα κουτιά(ΑΤΧ). Μετά θα πρέπει να προχωρήσουμε στην εγκατάσταση των καινούργιων πραγμάτων, μέσα σε αυτά τα πράγματα καλό θα ήταν να βρίσκονται μία ψήκτρα μεγάλης αντοχής σε αυξημένες θερμοκρασίες που να μας δίνει γρήγορη επαγωγή της εκλυόμενης θερμότητας, ένας ανεμιστήρας(cooler) που θα μπει στο πάνω μέρος της ψήκτρας και θα βοηθάει στην καλύτερη ψύξη του υπερχρονισμένου επεξεργαστή καθώς και δύο απλοί ανεμιστήρες που θα τοποθετηθούν στο μπροστά και πίσω μέρος του κουτιού και που ο ένας(μπροστά) θα βάζει αέρα και ο άλλος(πίσω) θα βγάζει αέρα με σκοπό τον καλύτερο αερισμό αλλά και την καλύτερη κυκλοφορία αέρα μέσα στο κουτί. Αφού περάσουμε από τα παραπάνω στάδια θα πρέπει να ελέγξουμε στο manual της μητρικής μας με ποιον τρόπο μπορούμε να υπερχρονίσουμε τον επεξεργαστή μας, είναι γεγονός ότι στις παλιές μητρικές η αλλαγές σε συχνότητα διαύλου άμα υπήρχαν γίνονταν με αλλαγές στις θέσεις κάποιων καθορισμένων jumpers ή dipswitches, τώρα τελευταία οι εταιρίες κατασκευής μητρικών έχουν αρχίσει να υιοθετούν τα λεγόμενα jumperless motherboards, δηλαδή μητρικές που όλες οι ρυθμίσεις συμπεριλαμβανομένων και των δυνατοτήτων σε overclocking να γίνονται μέσα από το BIOS του motherboard. Αφού βρούμε τον τρόπο που θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες θα αρχίσουμε να ανεβάζουμε σταδιακά πότε τον δίαυλο και πότε τον πολλαπλασιαστή μέχρι να φτάσουμε όσο πιο κοντά ή ακόμα και στο ίδιο το όριο που έχουμε θέσει. Καλό θα ήταν κάθε φορά που ανεβάζουμε την συχνότητα του επεξεργαστή να κάνουμε μία διαδικασία εν ονόματι burn-in process, αυτή η διαδικασία πρεσάρει τον επεξεργαστή στο maximum των δυνατοτήτων του έτσι ώστε να δοκιμάσει την σταθερότητα του σε αυτή την συχνότητα, εμάς όμως μας χρειάζεται γιατί έτσι μπορούμε και στρώνουμε τον επεξεργαστή με αποτέλεσμα να φτάσει σε μεγαλύτερες συχνότητες σε σχέση με την περίπτωση του να μην είχαμε κάνει την προαναφερθείσα διαδικασία. Αφού καταλήξουμε σε μία ικανοποιητική συχνότητα για εμάς τότε θα πρέπει να αφιερώσουμε κάποιες ώρες για να ελέγξουμε την σταθερότητα του συστήματος, αυτό μπορούμε να το κάνουμε με την χρησιμοποίηση προγραμμάτων που ονομάζονται benchmarks, αυτά τα προγράμματα θα αναλάβουν τον έλεγχο του συστήματος, σε περίπτωση που παρατηρηθεί κάποιο κόλλημα του υπολογιστή ή κάποια δυσλειτουργία του τότε θα πρέπει να γυρίσουμε στην αμέσως προηγούμενη συχνότητα και να επαναλάβουμε όλες τις διαδικασίες. Επίσης θα πρέπει να παρατηρούμε την θερμοκρασία του συστήματος και του επεξεργαστή μέσα από τα προμηθευμένα προγράμματα της μητρικής έτσι ώστε ο μέσος όρος να μην υπερβαίνει το όριο των 70C, στους καινούργιους επεξεργαστές μέγιστο όριο αντοχής είναι γύρω στους 85C με 100C. Τέλος θα πρέπει να αναφερθούμε σε κάποια σημεία που θέλουν προσοχή, πρώτον θα πρέπει να ξέρουμε ότι όσο ανεβαίνει η συχνότητα ενός επεξεργαστή ανεβαίνει και η ανάγκη του για περισσότερη ενέργεια για αυτόν το λόγο παράλληλα με τα ΜΗz θα πρέπει να αυξάνονται και τα volt. Αρκεί να μην το παρακάνουμε γιατί όσο ανεβαίνουν τα volt ανεβαίνει και η θερμοκρασία, με τελικό αποτέλεσμα να καεί(κυριολεκτικά) ο επεξεργαστής. Μετά θα πρέπει να ξέρουμε ότι όσο ανεβάζουμε τον δίαυλο επικοινωνίας ανεβαίνει και η συχνότητα επικοινωνίας με τις διάφορες κάρτες επέκτασης που μπορεί να έχει ένας υπολογιστής αυτές μπορεί να είναι είτε PCI είτε AGP είτε ISA, έτσι άμα ανεβαίνει η δική τους συχνότητα λειτουργίας αυτές φτάνουν σε ένα σημείο να σταματούν να λειτουργούν με αποτέλεσμα να κολλά ο υπολογιστής. Για να καταπολεμηθεί αυτό το γεγονός οι κατασκευαστές μητρικών έχουν ανακαλύψει μία τεχνολογία που λέγεται dividers, η τεχνολογία αυτή κάνει το εξής επειδή ο δίαυλος αυξάνεται παράλληλα με την συχνότητα επικοινωνίας των καρτών έχει βρεθεί ένας τρόπος ώστε η επικοινωνία των καρτών να παραμένει στα ιδανικά επίπεδα, αυτό γίνεται απλά με την διαίρεση του διαύλου ώστε να καλύπτει τα standards, συγκεκριμένα η θύρα AGP έχει συχνότητα επικοινωνίας τα 66ΜΗz ενώ η PCI τα 33ΜΗz. Επίσης είναι γνωστό ότι επεξεργαστές πιο επιρρεπείς είναι οι AMD®,έχουνε και μεγαλύτερη ανεκτικότητα σε θερμοκρασίες αλλά είναι και πιο εύκολα υπερχρονήσιμοι, σαν αρνητικό όμως έχουν την ιδιαίτερα μεγάλη θερμοκρασία που ανεβάζουν ακόμα και όταν δεν είναι υπερχρονισμένοι, από την άλλη η Intel® μπορεί να μην είναι τόσο υπερχρονήσιμοι αλλά παρουσιάζουν μικρότερη ποσότητα θερμότητας, η εταιρεία τους έχει κλειδωμένους όσον αφορά τον πολλαπλασιαστή τους, θα πρέπει όμως να πούμε ότι κύριος παράγοντας είναι η μητρική και μετά ακολουθεί ο επεξεργαστής.






-Τρόποι ψύξης κατά την διάρκεια του υπερχρονισμού.


Ανέκαθεν στα ηλεκτρονικά υπήρχε φόβος για την αυξημένη θερμοκρασία, αυτό συμβαίνει γιατί το ρεύμα όταν περνάει μέσα από κυκλώματα και τρανζίστορ προκαλεί την θέρμανση τους. Αυτό το φαινόμενο υπήρχε και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο σημαντικό ώστε να χρειάζεται κάποιο μέσω ψύξης, αυτό ίσχυε μέχρι και τα τελευταία χρόνια, τώρα ποια που οι ταχύτητες είναι εξωφρενικά μεγάλες χρειάζεσαι μία εξίσου μεγάλη ψήκτρα για να κρατά των επεξεργαστή ή οποιοδήποτε άλλο κομμάτι του υπολογιστή σε χαμηλές θερμοκρασίες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ψύξεις έναν επεξεργαστή ας εξετάσουμε μερικούς από τους πιο γνωστούς:



α.Ψύξη με αέρα


Αυτός ο τρόπος είναι ο πιο γνωστός και ο πιο διαδεδομένος και αυτό γιατί είναι ο πιο φθηνός και ο πιο εύκολα υλοποιήσιμος. Το σύστημα ψύξης αποτελείται από έναν ανεμιστήρα στερεωμένο πάνω σε μία ψήκτρα, αναλόγως με το μέγεθος της ψήκτρας και το υλικό της καθώς και με το μέγεθος του ανεμιστήρα και τις στροφές ανά δευτερόλεπτο, παίρνουμε και τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Το καλύτερο μέταλλο για την αποβολή είναι το ασήμι αλλά επειδή είναι ακριβό χρησιμοποιείται ο χαλκός και μετά το αλουμίνιο. Όσο πιο μεγάλη είναι μία ψήκτρα τόσο καλύτερη αποβολή θερμοκρασίας έχει από την βάση ή το σημείο επαφής στις άκρες τις. Ένας ανεμιστήρας όσο πιο μεγάλος είναι και όσο πιο πολύστροφος τότε μας δίνει καλύτερη αποβολή θερμότητας πάνω από την ψήκτρα και τελικώς πάνω από τον επεξεργαστή. Τα αποτελέσματα κυμαίνονται από πολύ καλά μέχρι τελείως άσχημα.




β.Ψύξη με νερό


Αυτού του είδους η ψύξη έχει απήχηση σε λίγα άτομα και αυτό γιατί είναι ακριβή ακόμα και στην πιο απλή υλοποίηση της, και επειδή όλοι ξέρουμε ότι ηλεκτρονικά μέρη + νερό = βραχυκύκλωμα. Βεβαίως από την άλλη τα αποτελέσματα είναι πολύ καλά έως άριστα. Το σύστημα αυτό αποτελείται συνήθως από μία δεξαμενή με μία τρόμπα νερού, ένα ψυγείο τύπου αυτοκινήτου, ένα κομμάτι μέταλλο με εσωτερική σωλήνωση που ακουμπά στον επεξεργαστή καθώς και σωληνώσεις. Εδώ συνήθως αλλάζουν τα μεγέθη για να αλλάξει και η αποτελεσματικότητα, καθώς και ότι ο κανόνας των μετάλλων ισχύει και εδώ ειδικότερα στο μέρος που ακουμπά ο επεξεργαστής.


γ.Διάφοροι τρόποι ψύξης



Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να ψύξεις έναν επεξεργαστή, μερικοί από αυτούς είναι με την χρησιμοποίηση peltiers(σύστημα με δύο πλάκες που χρησιμοποιεί τον ηλεκτρισμό για να παίρνει από την μία πλάκα την θερμότητα και να την μεταδίδει στην άλλη), με την χρησιμοποίηση ξηρού πάγου ή υγροποιημένου υδρογόνου, με την χρησιμοποίηση συστημάτων ψύξης όπως των ψυγείων.










Για τον απαιτητικό χρήστη και η ψύξη με νερό κάνει καθώς και η ψύξη με αέρα, επίσης τα peltiers είναι μία πολύ καλή λύση, για το άτομο όμως που θέλει να ασχοληθεί μόνο μία φορά με το κεφάλαιο ψύξη το καλύτερο είδος είναι η ψύξη με αέρα. Πρέπει να επισημανθεί ότι αναλόγως με τις στροφές ενός ανεμιστήρα πηγαίνει και ο θόρυβος, για αυτό το λόγο πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή γιατί πολλές φορές το αντιστάθμισμα θορύβου και απόδοσης είναι δυσανάλογο.










-Είδη υπερχρονισμού.





Στον χώρο του υπερχρονισμού υπάρχουν δύο είδη τα οποία ακολουθούνται πιστά, συνήθως όταν ένας χρήστης εισέλθει στον κόσμο του υπερχρονισμού πρώτα κατατάσσεται στο ένα πεδίο και αφού αποκτήσει την κατάλληλη πείρα μεταπηδά στο επόμενο. Τα δύο αυτά είδη υπερχρονισμού είναι το λεγόμενο hardcore overclocking και το σταθερό overclocking.







α.Hardcore Overclocking:  



Αυτό το είδος υπερχρονισμού το εξασκούν άτομα τα οποία δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό όσον αφορά τα προβλήματα(μόνιμα ή μη) που μπορεί να προκαλέσουν με τις πράξεις τους. Ο τρόπος αυτός υπερχρονισμού περιλαμβάνει την εξής ιδεολογία: υπερχρονισμός μέχρι να βρεθούν τα όρια του συστήματος, χωρίς να υπολογίζονται οι τυχόν συνέπειες. Συνήθως οι υπολογιστές τέτοιων ατόμων είτε είναι επιρρεπείς σε ζημιές, είτε χαλάνε μία και καλή. Αν όμως κάποιος καταφέρει να βρει τα όρια του συστήματος του τότε σίγουρα μόνο κερδισμένος θα βγει, και αυτό γιατί η αύξηση στις επιδόσεις είναι κατακόρυφη. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται ακραίες μέθοδοι ψύξης, αυτές μπορεί να είναι είτε αερόψυκτες κατασκευές, είτα υδρόψυκτες, είτε σε πολύ λίγες περιπτώσεις ψύξη με ξηρό πάγο ή υγροποιημένο υδρογόνο. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν εταιρείες στον χώρο του υπερχρονισμού που υποστηρίζουν αυτό το είδος overclocking, αλλά για να καταφέρεις κάτι θα πρέπει να ξοδευτεί ένα μεγάλο ποσό χρημάτων σε ειδικευμένο εξοπλισμό.






β.Σταθερό Overclocking:




Αυτό το είδος υπερχρονισμού το εξασκούν άτομα τα οποία, ναι μεν θέλουν τα πλεονεκτήματα του overclocking αλλά δεν θέλουν και τις συνέπειες του. Ο τρόπος υπερχρονισμού περιλαμβάνει την εξής ιδεολογία: υπερχρονισμός αλλά με κάποια όρια γιατί δεν θέλουμε να θυσιάσουμε την σταθερότητα του συστήματος. Συνήθως σε αυτό το είδος υπερχρονισμού πρόσκεινται άτομα που είτε έχουν έλλειψη εμπειρίας, είτε έχουν περιορισμένο budget και δεν θέλουν να καταλήξουν με ζημιές, είτε είναι επαγγελματίες που θέλουν κάτι παραπάνω από την επίδοση του συστήματος τους χωρίς να χάσουν κάτι. Αυτό το είδος υπερχρονισμού έχει πολύ λίγα έξοδα αλλά και μικρό ποσοστό κέρδους σε επιδόσεις. Το θετικό είναι ότι δεν χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός.





Το γεγονός είναι ότι ο καθένας μπορεί να διαλέξει οποιοδήποτε από τα δύο είδη αλλά θα πρέπει να δοθεί προσοχή γιατί το hardcore overclocking δεν συγχωρεί τα λάθη των αρχάριων, έτσι καλό είναι πάντα να ξεκινά κάποιος από τα απλά και μετά να περνάει στα ποιο σύνθετα.



-Θετικά στοιχεία του overclocking.


Ο υπερχρονισμός τώρα πια έχει γίνει θεσμός στον χώρο της πληροφορικής και αυτό συμβαίνει γιατί τα θετικά στοιχεία που παρουσιάζει μπορεί να είναι λίγα λεκτικώς αλλά είναι σημαντικά οπτικώς, το κυριότερο θετικό στοιχείο είναι η ανεβασμένη απόδοση δηλαδή να έχεις ένα Α σύστημα το οποίο να έχει την ίδια απόδοση και τις ίδιες επιδόσεις με ένα Β σύστημα το οποίο μπορεί να είναι ανώτερο στα χαρτιά αλλά όχι και στις πραγματικές επιδόσεις. Επίσης ένα θετικό του υπερχρονισμού είναι το κέρδος σε χρήματα, μπορεί μερικές φορές να ζητείτε κάποιος παραπάνω εξοπλισμός αλλά τα έξοδα ποτέ δεν φτάνουν τα κέρδη, π.χ αν αγοράσει κάποιος έναν επεξεργαστή στα 1.7GHz και τον υπερχρονίσει στα 2.0GHz θα έχει χαλάσει 100Ευρώ για τον επεξεργαστή συν 50Ευρώ για την ψύξη του, ενώ για να έπαιρνε από την αρχή τον επεξεργαστή στα 2.0GHz δεν θα του έφταναν 230Ευρώ.






-Αρνητικά στοιχεία του overclocking.




Δυστυχώς μαζί με τα θετικά του ο υπερχρονισμός φέρνει και τα αρνητικά του, κύριο αρνητικό είναι το γεγονός ότι παίρνουμε μεγαλύτερα ποσά θερμότητας από τα υπερχρονισμένα κομμάτια του επεξεργαστή, αυτό συμβαίνει γιατί ένας επεξεργαστής διαθέτει στο εσωτερικό του έχει πολλούς μικρούς διακόπτες τους οποίους με την εφαρμογή του υπερχρονισμού τους αναγκάζουμε να ανοιγοκλείνουν πιο γρήγορα από ότι θα έπρεπε. Αν δεν δοθεί η απαιτούμενη προσοχή στον τομέα αυτόν δυστυχώς καταλήγουμε σε γεγονότα όπως την μείωση της ζωής του επεξεργαστή καθώς και της μητρικής πλακέτας, σε φαινόμενα όπως το electro migration όπου η πλακέτα της μητρικής μετατρέπεται σε σκόνη και γενικότερα σε ανεπανόρθωτες ζημιές που αν συμβούν ενδέχεται να μας βλάψουν οικονομικά. Για αυτό θα πρέπει να αποφεύγονται τυχόν βιαστικές κινήσεις που το πιθανότερο είναι να μας οδηγήσουν σε αδιέξοδα.





-Εφαρμογές του υπερχρονισμού.


Το overclocking έχει αρκετές εφαρμογές στον κόσμο της πληροφορικής, κυριότερος λόγος που υφίστανται σε τόσα διαφορετικά μέρη είναι γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που θέλουν μέχρι και την τελευταία σταγόνα απόδοσης από το σύστημα τους, έτσι συναντάμε τον υπερχρονισμό στους επεξεργαστές των ηλεκτρονικών υπολογιστών στις μνήμες τους, στις GPU των καρτών γραφικών και στις μνήμες τους. Ο υπερχρονισμός στους επεξεργαστές είναι ο πιο διαδεδομένος και πραγματοποιείται μέσα από την αύξηση του πολλαπλασιαστή ή του διαύλου, ο υπερχρονισμός της μνήμης RAM ενός υπολογιστή συνήθως γίνεται μαζί με τον υπερχρονισμό του επεξεργαστή και αποσκοπεί όπως και ο πρώτος στην ταχύτερη διαμεταγωγή των δεδομένων και στην ταχύτερη επεξεργασία τους. Ο υπερχρονισμός της GPU(Graphics Prossecing Unit) μίας κάρτας αποσκοπεί στην καλύτερη απόδοση στα γραφικά 3D, καθότι η εφαρμογές τρισδιάστατων γραφικών και τα παιχνίδια είναι από τα απαιτητικότερα είδη προγραμμάτων όσον αφορά το hardware, όπως βέβαια και ο υπερχρονισμός της μνήμης της κάρτας γραφικών, πρέπει να σημειωθεί ότι ο υπερχρονισμός στην μνήμη της κάρτας γραφικών είναι αποτελεσματικότερος από αυτόν της GPU. Τέλος τις μεθόδους του υπερχρονισμού τις συναντάμε και σε άλλους τομείς π.χ ένας ηλεκτρονικός ήθελε να κάνει μία πράξη σε ένα calculator η οποία δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί έτσι κατέληξε στο να το υπερχρονίσει, βεβαίως το αποτέλεσμα ήταν η πράξη να πραγματοποιηθεί






-Αξίζει τελικά;




Από την μία έχουμε τα θετικά τα οποία είναι πολύ σημαντικά, και μας δίνουν πολλά πλεονεκτήματα, βεβαίως από την άλλη υπάρχουν τα αρνητικά τα οποία είναι σημαντικά και σε περίπτωση που επαληθευτούν προκαλούν υλικές ζημιές μεγάλης αξίας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλά από τα άτομα που εξασκούν τον υπερχρονισμό είτε διαθέτουν δύο υπολογιστές είτε ο υπολογιστής που χρησιμοποιείτε είναι παλιός. Το γεγονός είναι ότι αν κάποιος αποφασίσει να ασχοληθεί με αυτόν τον τομέα της πληροφορικής θα πρέπει να είναι προσεκτικός γιατί εκτός από πολλά καλά εγκυμονεί και πολλούς κινδύνους. Αν κάποιος υποψήφιος overclocker προχωράει σιγά-σιγά, μαθαίνει από τα λάθη του και κάνει κάποια έξοδα σε εξοπλισμό τότε σίγουρα θα βγει κερδισμένος.











Οδηγός OverClocking για αρχάριους




Το πρώτο πράγμα είναι να συνειδητοποιήσετε το πραγματικό Overlocking για τον υπολογιστή . Να ξέρετε τα όρια του συστήματός σας και που μπορείτε να τα φτάσετε ! Επισκέπτοντας την ιστοσελίδα www.overclockers.com είναι πιθανόν να βρείτε και άλλα επιτεύγματα άλλων ανθρώπων χρησιμοποιώντας τον ίδιο επεξεργαστή με τον δικό σας (φυσικά θα είναι ένα πολύ γενικό συμπέρασμα για να πάρετε μια ιδέα ) . Για να πετύχετε τον σκοπό σας μ χρειάζεστε το ανάλογο σύστημα πήξης . Πρέπει να πάτε βήμα-βήμα , ειδάλλως υπάρχει μεγάλή πιθανότητα να κάψετε τον επεξεργαστή. Να ξέρετε ότι η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία μέρα. Ούτε το overclocking είναι κάτι που γίνετε μέσα σε 4 λεπτά . Το πρώτο πράγμα είναι ο κατάλληλος εξοπλισμός για το overlocking . Στην συνέχεια οι σωστές ρυθμίσεις που θα πράξουμε στο Bios. Και τέλος ο έλεγχος σταθερότητας του συστήματός μας !





Υπερχρονισμός ή τίποτα



Το πρώτο πράγμα σου overclocking είναι να γνωρίζουμε το Hardware του υπολογιστή μας όσο τον δυνατόν καλύτερα . Πριν το overclocking καθαρίστε τον ανεμιστήρα της ψήκτρας του επεξεργαστή και φροντίστε να ξαναβάλετε θερμοαγώγιμη πάστα . Στην συνέχεια συμβουλευτείτε το Manual της μητρικής σας για γνωρίζετε που βρίσκετε το μαγικό jumper Clear CMOS ώστε να το χρησιμοποιήσετε αν κάτι στραβώσει ! Προσέξτε η αύξηση του FSB να γίνεται σε μικρά βήματα του ενός Mhz (αν φυσικά το υποστηρίζει η μητρική σας ) . Η μέγιστη τάση λειτουργίας ( Vcore ) να μην ξεπερνάει το 10% της αρχικής, καθώς από κει και πέρα χρειάζεται ένα πολύ καλό σύστημα πήξης ! Φυσικά μεγάλο ρόλο παίζουν η μητρική , το κομμάτι του επεξεργαστή και οι μνήμες Ram .Να θέτε πάντα σε αυτόματη ρύθμιση του χρονισμούς της μνήμης ( SPD) . Αν θελήσετε να αλλάξετε τις ρυθμίσεις χειροκίνητα ( πχ CAS Latency ) οι καλύτερες τιμές είναι οι μικρότερες. Αρκετά σημαντικό ρόλο για την σταθερότητα του συστήματος έχει η ψύξη και το τροφοδοτικό σας . Φροντίστε να έχετε αρκετούς Case Fan και πάρτε ένα ευρύχωρο case , καθώς η λύση ενός pre-modded case είναι αρκετά καλή ( aircooling ) . Αν θέλετε μεγαλύτερη σταθερότητα και καλύτερες επιδόσεις , μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα σύστημα watercooling . Φυσικά και τους φανατικούς του είδους , η λύση είναι το Extreme Cooling ( Vapochill , Prometia κ.α. ) ? Από την άλλη πλευρά πρέπει να έχετε ένα αξιόπιστο τροφοδοτικό , καθώς τα «noname» ( άγνωστης προέλευσης ) δεν υπαρκούν για την σταθερότητα που ζητάμε . Οι λύσεις είναι Enermax και Antec .











Λεξιλόγιο





Bandwidth : Η χωρητικότητα ενός διαύλου .


Overclocking : Υπερχρονισμός στην ελληνική διάλεκτο . Είναι η μέθοδος για την επιτάχυνση του συστήματος 

FSB (Front Side Bus ) : Ο εμπρόσθιος δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ επεξεργαστή και των υπολοίπων συστημάτων σε ένα mobo . Όσο μεγαλύτερο το FSB τόσο μεγαλύτερες ταχύτερος γίνεται ο υπολογιστής ! 



Multiplier : Ο πολλαπλασιαστής . Είναι μία εσωτερική ρύθμιση του επεξεργαστή ρυθμισμένη από την εταιρία . Ελέγχει την ποσότητα παλμών του επεξεργαστή . 



DDR (Double Data Rate ) : Χαρακτηρίζει οποιαδήποτε λειτουργία η οποία επιτυγχάνει τη διπλάσια μεταφορά δεδομένων σε έναν κύκλο ρολογιού από την αντίστοιχη συμβατική λειτουργία . Αναφέρετε κατά κύριο λόγο στις μνήμες που χρησιμοποιούν οι κάρτες γραφικών . 


Socket : Η θέση τοποθέτησης του επεξεργαστή στο mobo . Χαρακτηρίζεται ανάλογα με το πλήθος των θέσεων για την τοποθέτησης των pins του επεξεργαστή. 


Pins : Ακροδέκτες τους οποίους διαθέτουν σε διαφορετικές ποσότητες όλοι οι επεξεργαστές και οι οποίοι χρησιμοποιούνται για την τοποθέτηση των επεξεργαστών στο socket. 


Voltage : Τάση του ρεύματος . 
Vcore = Τάση ρεύματος του επεξεργαστή 


Chipset : Το σύνολο των ολοκληρωμένων κυκλωμάτων που χρησιμοποιούνται σε ένα mainboard για την υποστήριξη επεξεργαστών . τη μέγιστη ποσότητα μη συμπιεσμένων πληροφοριών, που μπορεί να περάσει κάθε δευτερόλεπτο από τον δίαυλο . 


Micron : Μονάδα μέτρησης που αντιστοιχεί σε ένα εκατομμυριοστό του μέτρου . Όταν αναφερόμαστε σε τεχνολογία 0,xx micron , εννοούμε ότι το πλάτος των ενώσεων στο εσωτερικό του επεξεργαστή είναι ίσο με αυτό τον αριθμό . Πιο μικρές συνδέσεις αντιστοιχούν σε μικρότερη κατανάλωση ρεύματος και συνολικά μικρότερο μέγεθος του πυρήνα του επεξεργαστή . Κυρίως το βρίσκουμε στην λιθογραφία του επεξεργαστή . 


Cache (L1/L2) : Ενσωματωμένη μνήμη μικρού μεγέθους που διαθέτουν όλοι οι επεξεργαστές . Τόσο η L1 όσο και η L2 cache βοηθούν στην αποθήκευση δεδομένων που χρησιμοποιούνται συχνά . Όσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος τους τόσο καλύτερες επιδόσεις του επεξεργαστή . 






We Will Clock It

Κεφάλαιο 0.1

Πατώντας το πλήκτρο Delete (Del) την στιγμή που εκκινεί ο υπολογιστής εμφανίζεται το μενού επιλογών του BIOS ! Η επιλογή που σας ενδιαφέρει είναι η Frequency/Voltage Cotrol. Εδώ παρέχονται όλες οι δυνατότητες αλλαγής συχνοτήτων και τάσεων λειτουργίας..



Κεφάλαιο 0.2

Εμφανίζονται διάφορες επιλογές για αλλαγή ! Το πρώτο σημείο που αλλάζετε είναι το FSB, το οποίο πρέπει να το ανεβάζετε με όσο το δυνατόν μικρότερα βήματα ! Στην συνέχεια κάντε επανεκκίνηση και δείτε από το POST αν όντως έχει αλλάξει η συχνότητα ! Αν καταφέρετε και μπείτε στα Windows κάντε έναν έλεγχο σταθερότητας του συστήματος ! Σε περίπτωση που δεν εκκινούν τα Windows χρειάζεται να αυξήσετε την τάση λειτουργίας !



Κεφάλαιο 0.3

Στην συνέχεια αλλάζετε την τάση λειτουργίας του επεξεργαστή . Η αύξηση της τάσης πρέπει να γίνεται σε μικρά βήματα, καθώς η υπερβολική τάση ίσως καταστρέψει τον επεξεργαστή. Η μέγιστη αύξηση που επιτρέπετε να εφαρμόσετε είναι 10% , δηλαδή μπορείτε να φτάσετε στο 1.65V (από 1.5V στο οποίο λειτουργεί αρχικά) !



Κεφάλαιο 0.4
Αν έχετε επεξεργαστή της εταιρίας AMD για μία μητρική nForce2 και Αν έχετε τα κότσια να το κάνετε , μπορείτε να αυξήσετε τον πολλαπλασιαστή ! Προσέξτε όμως είναι αρκετά επικίνδυνο ! Φροντίστε να έχετε μία καλή ψήκτρα και γενικά ένα αρκετά καλό σύστημα ψύξης ! Ο τύπος για ξέρετε την νέα συχνότητα λειτουργίας είναι : Πολλαπλασιαστής *  FSB = Νέα συχνότητα
 
H μνήμη

Κεφάλαιο 1.1
Πατώντας το πλήκτρο Del τη στιγμή που ανοίγει ο υπολογιστής εμφανίζεται το μενού επιλογών του BIOS. Από την επιλογή Frequency/Voltage Control επιλέξτε CPU/DRAM Frequency Ratio για να αλλάξετε τη συχνότητα λειτουργίας της μνήμης . Σε άλλα mobos η ρύθμιση της μνήμης γίνεται μέσα από το μενού Advanced Chipset features .

Κεφάλαιο 1.2

Η οθόνη που εμφανίζεται δείχνει την αναλογία συχνότητας FSB προς την αναλογία συχνότητας FSB προς τη συχνότητα μνήμης. Με FSB στα 200 και αναλογία 5:6 η μνήμη χρονίζετε (χρονισμός) στα 240Mhz. Ο μαθηματικός τύπος που δίνει την νέα συχνότητα της μνήμης χρησιμοποιώντας μία αναλογία είναι Nέα συχνότητα=FSB / Αναλογία . Παράδειγμα (200FSB * 6):5 = 240 Mhz



Κεφάλαιο 1.3

Η επιλογή Adavanced Chipdet Features επιτρέπει να ρυθμίσετε το CAS latency ,δηλαδή τον χρόνο καθυστέρησης της επεξεργασίας των δεδομένων. Όσο μικρότερο, τόσο καλύτερα. Για να κατεβείτε πολύ χαμηλά χρειάζονται επώνυμες μνήμες που λειτουργούν σε υψηλές συχνότητες. Όπως Corsair,Kingston,OCZ και προτείνετε με τσιπάκια Windbond !




Κεφάλαιο 1.4

Με το Timing Setting Mode μπορείτε να ρυθμίσετε την ταχύτητα της μνήμης επιλέγοντας μία από τις πέντε ρυθμίσεις, χωρίς να χρειάζεται να αλλάξετε κάτι επιπλέον . Ωστόσο η επιλογή αυτή δεν προσφέρεται από πολλά mobos, ενώ μπορεί να καταστήσει τον υπολογιστή ασταθή.


















Ελπιζω να το διαβασατε OΛΟ οσοι ενδιαφερεσται!!!!

Αμα εχετε ερωτησεις απλα ρωτατε απο κατω!!!!!!]]> Tι είναι overclocking;


Με τον όρο αυτό θέλουμε να εξηγήσουμε τον τρόπο με τον οποίο ένας χρήστης ηλεκτρονικών υπολογιστών μπορεί χωρίς να προβεί σε ενέργεια αναβάθμισης του συστήματος του να μπορέσει να πάρει μεγαλύτερο ποσοστό απόδοσης, δηλαδή να κάνει τον ηλεκτρονικό του υπολογιστή να τρέχει σε μεγαλύτερη συχνότητα από την εργοστασιακή του. Λογικό είναι τέτοιες πράξεις μερικές φορές να οδηγούν σε ανεπιθύμητα αποτελέσματα είτε σε αδιέξοδα, αν όμως παρθούν τα κατάλληλα μέτρα προστασίας τα αποτελέσματα θα είναι άκρως θετικά και ικανοποιητικά. Σκοπός αυτής της αναφοράς είναι να εξηγήσει τους τρόπους επιτυχίας του υπερχρονισμού, τα θετικά και αρνητικά ενός τέτοιου εγχειρήματος, τις διαδικασίες προφύλαξης από τυχόν επικείμενες ζημιές, τα είδη υπερχρονισμού που υπάρχουν, τις εφαρμογές του υπερχρονισμού στον κόσμο της πληροφορικής καθώς και αν τελικά αξίζει μία τέτοια προσπάθεια.





ΘΕΜΑΤΑ OVERCLOCKING

-Τρόποι εφαρμογής της θεωρίας του overclocking.

Με την θεωρία του υπερχρονισμού προσπαθούμε να καταρρίψουμε την λογική που επικρατεί στον κόσμο της πληροφορικής, ότι το κέντρο ενός υπολογιστικού συστήματος είναι ο επεξεργαστής του ενώ μπορούμε να πούμε ότι είναι η μητρική πλακέτα. Σίγουρα όλο το φόρτο των εργασιών το επωμίζεται ο επεξεργαστής αλλά αν δεν υπήρχε η μητρική(motherboard) τότε τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, αυτό συμβαίνει γιατί η μητρική συνδέει όλα τα κομμάτια ενός υπολογιστή μεταξύ τους για να τον κάνει αυτό που είναι. Έτσι βλέπουμε ότι μία μητρική πλακέτα μπορεί να δεχτεί μία κάρτα γραφικών, ένα σκληρό δίσκο καθώς και έναν επεξεργαστή, το γεγονός είναι πως ο επεξεργαστής θα δώσει την πληροφορία στην μητρική για την συχνότητα στην οποία τρέχει, δηλαδή τον πολλαπλασιαστή(multiplier) και την ταχύτητα του διαύλου(FSB), αλλά είναι στο χέρι της μητρικής ή καλύτερα του χρήστη που ελέγχει την μητρική να ακολουθήσει την εργοστασιακή συχνότητα ή να χρησιμοποιήσει μία δική του παραλλαγή που πιστεύει ότι θα του δώσει μεγαλύτερη ταχύτητα και απόδοση. Οι δύο προαναφερθείς τρόποι υπολογισμού της συχνότητας ενός επεξεργαστή είναι και οι κυριότεροι δρόμοι για την αύξησή της, ο πολλαπλασιαστής είναι το νούμερο που όπως λέει και η λέξη πολλαπλασιάζουμε με τον δίαυλο για να πάρουμε την τελική συχνότητα. Ο δίαυλος είναι η ταχύτητα επικοινωνίας σε megahertz μεταξύ του επεξεργαστή και της μνήμης, οπότε λογικό είναι κάθε φορά που ανεβάζουμε τον δίαυλο να ανεβαίνει και η ταχύτητα χρονισμού της μνήμης. Αυξάνοντας είτε το ένα(πολλαπλασιαστή) είτε το άλλο(δίαυλο) παίρνουμε μεγαλύτερη απόδοση, υπάρχουν επεξεργαστές οι οποίοι επιτρέπουν μόνο την αύξηση του διαύλου έχοντας κλειδωμένο τον πολλαπλασιαστή τρανά παραδείγματα είναι οι επεξεργαστές Intel® με τα μοντέλα Pentium®, Pentium® II, Pentium® III και Pentium® IV. Υπάρχουν βεβαίως και επεξεργαστές οι οποίοι με κάποιες πολύ απλές ενέργειες μπορούν να έχουν ξεκλείδωτο και τον πολλαπλασιαστή καθώς και τον δίαυλο, τρανά παραδείγματα τέτοιων επεξεργαστών είναι τα προϊόντα της εταιρείας AMD® με τα μοντέλα Athlon®, Athlon Thunderbird®, Athlon Thunderbird® C, Duron®, Athlon XP®. Βεβαίως πρέπει να δοθεί προσοχή στο γεγονός ότι δεν πρέπει να είμαστε απαιτητικοί ως προς βλέψεις μας για την ποσότητα αύξησης της συχνότητας του επεξεργαστή, ας μην ξεχνάμε ότι η εταιρία που έφτιαξε αυτόν τον επεξεργαστή δεν ήθελε να τρέχει το προϊόν της ούτε ένα ΜΗz παραπάνω, οπότε πρέπει να προχωράμε με αργά βήματα και μεγάλη προσοχή. Τέλος θα πρέπει να αναφερθούμε στο γεγονός ότι υπάρχει ένας άτυπος νόμος όσον αφορά το overclocking, ότι άμα έχουμε δύο ίδιους υπολογιστές με ίδια συχνότητα λειτουργίας αλλά διαφορετικές ταχύτητες διαύλων το σύστημα με την μεγαλύτερη είναι και το κατά πολύ γρηγορότερο π.χ έχουμε δύο υπολογιστές ο ένας 1400ΜΗz(14x100),και ο άλλος στα 1400ΜΗz(10.5x133), είναι λογικό σύμφωνα με τα παραπάνω ο δεύτερος να είναι ποιο γρήγορος.






-Κινήσεις που πρέπει να κάνουμε πριν την εφαρμογή του υπερχρονισμού



Πριν αρχίσουμε τις διαδικασίες υπερχρονισμού θα πρέπει να γίνουν πρώτα κάποιες κινήσεις που και θα μας βοηθήσουν να έχουμε το μέγιστο αποτέλεσμα αλλά και να αποφύγουμε τυχόν δυσάρεστες εκπλήξεις από καταστροφές είτε κομματιών του υπολογιστή είτε ολόκληρου του υπολογιστή. Πρώτο μέλημα θα πρέπει να είναι η συλλογή πληροφοριών από άλλους χρήστες με παρόμοια συστήματα, για τις εμπειρίες τους στο overclocking, αυτό μπορεί να γίνει πολύ εύκολα με την χρήση του Ιnternet και ενός forum. Μετά θα πρέπει να γίνει μία μελέτη ως προς τα ζητούμενα μας και το πώς θα τα υλοποιήσουμε, δηλαδή περίπου σε τι συχνότητα θέλουμε να καταλήξουμε και τι υλικά θα χρειαστούμε για ένα τέτοιο εγχείρημα. Μετά θα πρέπει να γίνουν οι κατάλληλες αγορές σε προϊόντα ψύξης καθώς και σε άλλα πράγματα τα οποία μακροπρόθεσμα θα μας είναι χρήσιμα όπως μεγαλύτερης αντοχής μνήμες, μεγαλύτερα σε απόδοση τροφοδοτικά, πιο ευρύχωρα κουτιά(ΑΤΧ). Μετά θα πρέπει να προχωρήσουμε στην εγκατάσταση των καινούργιων πραγμάτων, μέσα σε αυτά τα πράγματα καλό θα ήταν να βρίσκονται μία ψήκτρα μεγάλης αντοχής σε αυξημένες θερμοκρασίες που να μας δίνει γρήγορη επαγωγή της εκλυόμενης θερμότητας, ένας ανεμιστήρας(cooler) που θα μπει στο πάνω μέρος της ψήκτρας και θα βοηθάει στην καλύτερη ψύξη του υπερχρονισμένου επεξεργαστή καθώς και δύο απλοί ανεμιστήρες που θα τοποθετηθούν στο μπροστά και πίσω μέρος του κουτιού και που ο ένας(μπροστά) θα βάζει αέρα και ο άλλος(πίσω) θα βγάζει αέρα με σκοπό τον καλύτερο αερισμό αλλά και την καλύτερη κυκλοφορία αέρα μέσα στο κουτί. Αφού περάσουμε από τα παραπάνω στάδια θα πρέπει να ελέγξουμε στο manual της μητρικής μας με ποιον τρόπο μπορούμε να υπερχρονίσουμε τον επεξεργαστή μας, είναι γεγονός ότι στις παλιές μητρικές η αλλαγές σε συχνότητα διαύλου άμα υπήρχαν γίνονταν με αλλαγές στις θέσεις κάποιων καθορισμένων jumpers ή dipswitches, τώρα τελευταία οι εταιρίες κατασκευής μητρικών έχουν αρχίσει να υιοθετούν τα λεγόμενα jumperless motherboards, δηλαδή μητρικές που όλες οι ρυθμίσεις συμπεριλαμβανομένων και των δυνατοτήτων σε overclocking να γίνονται μέσα από το BIOS του motherboard. Αφού βρούμε τον τρόπο που θα ξεκινήσουν οι διαδικασίες θα αρχίσουμε να ανεβάζουμε σταδιακά πότε τον δίαυλο και πότε τον πολλαπλασιαστή μέχρι να φτάσουμε όσο πιο κοντά ή ακόμα και στο ίδιο το όριο που έχουμε θέσει. Καλό θα ήταν κάθε φορά που ανεβάζουμε την συχνότητα του επεξεργαστή να κάνουμε μία διαδικασία εν ονόματι burn-in process, αυτή η διαδικασία πρεσάρει τον επεξεργαστή στο maximum των δυνατοτήτων του έτσι ώστε να δοκιμάσει την σταθερότητα του σε αυτή την συχνότητα, εμάς όμως μας χρειάζεται γιατί έτσι μπορούμε και στρώνουμε τον επεξεργαστή με αποτέλεσμα να φτάσει σε μεγαλύτερες συχνότητες σε σχέση με την περίπτωση του να μην είχαμε κάνει την προαναφερθείσα διαδικασία. Αφού καταλήξουμε σε μία ικανοποιητική συχνότητα για εμάς τότε θα πρέπει να αφιερώσουμε κάποιες ώρες για να ελέγξουμε την σταθερότητα του συστήματος, αυτό μπορούμε να το κάνουμε με την χρησιμοποίηση προγραμμάτων που ονομάζονται benchmarks, αυτά τα προγράμματα θα αναλάβουν τον έλεγχο του συστήματος, σε περίπτωση που παρατηρηθεί κάποιο κόλλημα του υπολογιστή ή κάποια δυσλειτουργία του τότε θα πρέπει να γυρίσουμε στην αμέσως προηγούμενη συχνότητα και να επαναλάβουμε όλες τις διαδικασίες. Επίσης θα πρέπει να παρατηρούμε την θερμοκρασία του συστήματος και του επεξεργαστή μέσα από τα προμηθευμένα προγράμματα της μητρικής έτσι ώστε ο μέσος όρος να μην υπερβαίνει το όριο των 70C, στους καινούργιους επεξεργαστές μέγιστο όριο αντοχής είναι γύρω στους 85C με 100C. Τέλος θα πρέπει να αναφερθούμε σε κάποια σημεία που θέλουν προσοχή, πρώτον θα πρέπει να ξέρουμε ότι όσο ανεβαίνει η συχνότητα ενός επεξεργαστή ανεβαίνει και η ανάγκη του για περισσότερη ενέργεια για αυτόν το λόγο παράλληλα με τα ΜΗz θα πρέπει να αυξάνονται και τα volt. Αρκεί να μην το παρακάνουμε γιατί όσο ανεβαίνουν τα volt ανεβαίνει και η θερμοκρασία, με τελικό αποτέλεσμα να καεί(κυριολεκτικά) ο επεξεργαστής. Μετά θα πρέπει να ξέρουμε ότι όσο ανεβάζουμε τον δίαυλο επικοινωνίας ανεβαίνει και η συχνότητα επικοινωνίας με τις διάφορες κάρτες επέκτασης που μπορεί να έχει ένας υπολογιστής αυτές μπορεί να είναι είτε PCI είτε AGP είτε ISA, έτσι άμα ανεβαίνει η δική τους συχνότητα λειτουργίας αυτές φτάνουν σε ένα σημείο να σταματούν να λειτουργούν με αποτέλεσμα να κολλά ο υπολογιστής. Για να καταπολεμηθεί αυτό το γεγονός οι κατασκευαστές μητρικών έχουν ανακαλύψει μία τεχνολογία που λέγεται dividers, η τεχνολογία αυτή κάνει το εξής επειδή ο δίαυλος αυξάνεται παράλληλα με την συχνότητα επικοινωνίας των καρτών έχει βρεθεί ένας τρόπος ώστε η επικοινωνία των καρτών να παραμένει στα ιδανικά επίπεδα, αυτό γίνεται απλά με την διαίρεση του διαύλου ώστε να καλύπτει τα standards, συγκεκριμένα η θύρα AGP έχει συχνότητα επικοινωνίας τα 66ΜΗz ενώ η PCI τα 33ΜΗz. Επίσης είναι γνωστό ότι επεξεργαστές πιο επιρρεπείς είναι οι AMD®,έχουνε και μεγαλύτερη ανεκτικότητα σε θερμοκρασίες αλλά είναι και πιο εύκολα υπερχρονήσιμοι, σαν αρνητικό όμως έχουν την ιδιαίτερα μεγάλη θερμοκρασία που ανεβάζουν ακόμα και όταν δεν είναι υπερχρονισμένοι, από την άλλη η Intel® μπορεί να μην είναι τόσο υπερχρονήσιμοι αλλά παρουσιάζουν μικρότερη ποσότητα θερμότητας, η εταιρεία τους έχει κλειδωμένους όσον αφορά τον πολλαπλασιαστή τους, θα πρέπει όμως να πούμε ότι κύριος παράγοντας είναι η μητρική και μετά ακολουθεί ο επεξεργαστής.






-Τρόποι ψύξης κατά την διάρκεια του υπερχρονισμού.


Ανέκαθεν στα ηλεκτρονικά υπήρχε φόβος για την αυξημένη θερμοκρασία, αυτό συμβαίνει γιατί το ρεύμα όταν περνάει μέσα από κυκλώματα και τρανζίστορ προκαλεί την θέρμανση τους. Αυτό το φαινόμενο υπήρχε και στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές αλλά ποτέ δεν ήταν τόσο σημαντικό ώστε να χρειάζεται κάποιο μέσω ψύξης, αυτό ίσχυε μέχρι και τα τελευταία χρόνια, τώρα ποια που οι ταχύτητες είναι εξωφρενικά μεγάλες χρειάζεσαι μία εξίσου μεγάλη ψήκτρα για να κρατά των επεξεργαστή ή οποιοδήποτε άλλο κομμάτι του υπολογιστή σε χαμηλές θερμοκρασίες. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ψύξεις έναν επεξεργαστή ας εξετάσουμε μερικούς από τους πιο γνωστούς:



α.Ψύξη με αέρα


Αυτός ο τρόπος είναι ο πιο γνωστός και ο πιο διαδεδομένος και αυτό γιατί είναι ο πιο φθηνός και ο πιο εύκολα υλοποιήσιμος. Το σύστημα ψύξης αποτελείται από έναν ανεμιστήρα στερεωμένο πάνω σε μία ψήκτρα, αναλόγως με το μέγεθος της ψήκτρας και το υλικό της καθώς και με το μέγεθος του ανεμιστήρα και τις στροφές ανά δευτερόλεπτο, παίρνουμε και τα αντίστοιχα αποτελέσματα. Το καλύτερο μέταλλο για την αποβολή είναι το ασήμι αλλά επειδή είναι ακριβό χρησιμοποιείται ο χαλκός και μετά το αλουμίνιο. Όσο πιο μεγάλη είναι μία ψήκτρα τόσο καλύτερη αποβολή θερμοκρασίας έχει από την βάση ή το σημείο επαφής στις άκρες τις. Ένας ανεμιστήρας όσο πιο μεγάλος είναι και όσο πιο πολύστροφος τότε μας δίνει καλύτερη αποβολή θερμότητας πάνω από την ψήκτρα και τελικώς πάνω από τον επεξεργαστή. Τα αποτελέσματα κυμαίνονται από πολύ καλά μέχρι τελείως άσχημα.




β.Ψύξη με νερό


Αυτού του είδους η ψύξη έχει απήχηση σε λίγα άτομα και αυτό γιατί είναι ακριβή ακόμα και στην πιο απλή υλοποίηση της, και επειδή όλοι ξέρουμε ότι ηλεκτρονικά μέρη + νερό = βραχυκύκλωμα. Βεβαίως από την άλλη τα αποτελέσματα είναι πολύ καλά έως άριστα. Το σύστημα αυτό αποτελείται συνήθως από μία δεξαμενή με μία τρόμπα νερού, ένα ψυγείο τύπου αυτοκινήτου, ένα κομμάτι μέταλλο με εσωτερική σωλήνωση που ακουμπά στον επεξεργαστή καθώς και σωληνώσεις. Εδώ συνήθως αλλάζουν τα μεγέθη για να αλλάξει και η αποτελεσματικότητα, καθώς και ότι ο κανόνας των μετάλλων ισχύει και εδώ ειδικότερα στο μέρος που ακουμπά ο επεξεργαστής.


γ.Διάφοροι τρόποι ψύξης



Υπάρχουν και άλλοι τρόποι να ψύξεις έναν επεξεργαστή, μερικοί από αυτούς είναι με την χρησιμοποίηση peltiers(σύστημα με δύο πλάκες που χρησιμοποιεί τον ηλεκτρισμό για να παίρνει από την μία πλάκα την θερμότητα και να την μεταδίδει στην άλλη), με την χρησιμοποίηση ξηρού πάγου ή υγροποιημένου υδρογόνου, με την χρησιμοποίηση συστημάτων ψύξης όπως των ψυγείων.










Για τον απαιτητικό χρήστη και η ψύξη με νερό κάνει καθώς και η ψύξη με αέρα, επίσης τα peltiers είναι μία πολύ καλή λύση, για το άτομο όμως που θέλει να ασχοληθεί μόνο μία φορά με το κεφάλαιο ψύξη το καλύτερο είδος είναι η ψύξη με αέρα. Πρέπει να επισημανθεί ότι αναλόγως με τις στροφές ενός ανεμιστήρα πηγαίνει και ο θόρυβος, για αυτό το λόγο πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή γιατί πολλές φορές το αντιστάθμισμα θορύβου και απόδοσης είναι δυσανάλογο.










-Είδη υπερχρονισμού.





Στον χώρο του υπερχρονισμού υπάρχουν δύο είδη τα οποία ακολουθούνται πιστά, συνήθως όταν ένας χρήστης εισέλθει στον κόσμο του υπερχρονισμού πρώτα κατατάσσεται στο ένα πεδίο και αφού αποκτήσει την κατάλληλη πείρα μεταπηδά στο επόμενο. Τα δύο αυτά είδη υπερχρονισμού είναι το λεγόμενο hardcore overclocking και το σταθερό overclocking.







α.Hardcore Overclocking:  



Αυτό το είδος υπερχρονισμού το εξασκούν άτομα τα οποία δεν έχουν τον παραμικρό ενδοιασμό όσον αφορά τα προβλήματα(μόνιμα ή μη) που μπορεί να προκαλέσουν με τις πράξεις τους. Ο τρόπος αυτός υπερχρονισμού περιλαμβάνει την εξής ιδεολογία: υπερχρονισμός μέχρι να βρεθούν τα όρια του συστήματος, χωρίς να υπολογίζονται οι τυχόν συνέπειες. Συνήθως οι υπολογιστές τέτοιων ατόμων είτε είναι επιρρεπείς σε ζημιές, είτε χαλάνε μία και καλή. Αν όμως κάποιος καταφέρει να βρει τα όρια του συστήματος του τότε σίγουρα μόνο κερδισμένος θα βγει, και αυτό γιατί η αύξηση στις επιδόσεις είναι κατακόρυφη. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται ακραίες μέθοδοι ψύξης, αυτές μπορεί να είναι είτε αερόψυκτες κατασκευές, είτα υδρόψυκτες, είτε σε πολύ λίγες περιπτώσεις ψύξη με ξηρό πάγο ή υγροποιημένο υδρογόνο. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχουν εταιρείες στον χώρο του υπερχρονισμού που υποστηρίζουν αυτό το είδος overclocking, αλλά για να καταφέρεις κάτι θα πρέπει να ξοδευτεί ένα μεγάλο ποσό χρημάτων σε ειδικευμένο εξοπλισμό.






β.Σταθερό Overclocking:




Αυτό το είδος υπερχρονισμού το εξασκούν άτομα τα οποία, ναι μεν θέλουν τα πλεονεκτήματα του overclocking αλλά δεν θέλουν και τις συνέπειες του. Ο τρόπος υπερχρονισμού περιλαμβάνει την εξής ιδεολογία: υπερχρονισμός αλλά με κάποια όρια γιατί δεν θέλουμε να θυσιάσουμε την σταθερότητα του συστήματος. Συνήθως σε αυτό το είδος υπερχρονισμού πρόσκεινται άτομα που είτε έχουν έλλειψη εμπειρίας, είτε έχουν περιορισμένο budget και δεν θέλουν να καταλήξουν με ζημιές, είτε είναι επαγγελματίες που θέλουν κάτι παραπάνω από την επίδοση του συστήματος τους χωρίς να χάσουν κάτι. Αυτό το είδος υπερχρονισμού έχει πολύ λίγα έξοδα αλλά και μικρό ποσοστό κέρδους σε επιδόσεις. Το θετικό είναι ότι δεν χρειάζεται ειδικός εξοπλισμός.





Το γεγονός είναι ότι ο καθένας μπορεί να διαλέξει οποιοδήποτε από τα δύο είδη αλλά θα πρέπει να δοθεί προσοχή γιατί το hardcore overclocking δεν συγχωρεί τα λάθη των αρχάριων, έτσι καλό είναι πάντα να ξεκινά κάποιος από τα απλά και μετά να περνάει στα ποιο σύνθετα.



-Θετικά στοιχεία του overclocking.


Ο υπερχρονισμός τώρα πια έχει γίνει θεσμός στον χώρο της πληροφορικής και αυτό συμβαίνει γιατί τα θετικά στοιχεία που παρουσιάζει μπορεί να είναι λίγα λεκτικώς αλλά είναι σημαντικά οπτικώς, το κυριότερο θετικό στοιχείο είναι η ανεβασμένη απόδοση δηλαδή να έχεις ένα Α σύστημα το οποίο να έχει την ίδια απόδοση και τις ίδιες επιδόσεις με ένα Β σύστημα το οποίο μπορεί να είναι ανώτερο στα χαρτιά αλλά όχι και στις πραγματικές επιδόσεις. Επίσης ένα θετικό του υπερχρονισμού είναι το κέρδος σε χρήματα, μπορεί μερικές φορές να ζητείτε κάποιος παραπάνω εξοπλισμός αλλά τα έξοδα ποτέ δεν φτάνουν τα κέρδη, π.χ αν αγοράσει κάποιος έναν επεξεργαστή στα 1.7GHz και τον υπερχρονίσει στα 2.0GHz θα έχει χαλάσει 100Ευρώ για τον επεξεργαστή συν 50Ευρώ για την ψύξη του, ενώ για να έπαιρνε από την αρχή τον επεξεργαστή στα 2.0GHz δεν θα του έφταναν 230Ευρώ.






-Αρνητικά στοιχεία του overclocking.




Δυστυχώς μαζί με τα θετικά του ο υπερχρονισμός φέρνει και τα αρνητικά του, κύριο αρνητικό είναι το γεγονός ότι παίρνουμε μεγαλύτερα ποσά θερμότητας από τα υπερχρονισμένα κομμάτια του επεξεργαστή, αυτό συμβαίνει γιατί ένας επεξεργαστής διαθέτει στο εσωτερικό του έχει πολλούς μικρούς διακόπτες τους οποίους με την εφαρμογή του υπερχρονισμού τους αναγκάζουμε να ανοιγοκλείνουν πιο γρήγορα από ότι θα έπρεπε. Αν δεν δοθεί η απαιτούμενη προσοχή στον τομέα αυτόν δυστυχώς καταλήγουμε σε γεγονότα όπως την μείωση της ζωής του επεξεργαστή καθώς και της μητρικής πλακέτας, σε φαινόμενα όπως το electro migration όπου η πλακέτα της μητρικής μετατρέπεται σε σκόνη και γενικότερα σε ανεπανόρθωτες ζημιές που αν συμβούν ενδέχεται να μας βλάψουν οικονομικά. Για αυτό θα πρέπει να αποφεύγονται τυχόν βιαστικές κινήσεις που το πιθανότερο είναι να μας οδηγήσουν σε αδιέξοδα.





-Εφαρμογές του υπερχρονισμού.


Το overclocking έχει αρκετές εφαρμογές στον κόσμο της πληροφορικής, κυριότερος λόγος που υφίστανται σε τόσα διαφορετικά μέρη είναι γιατί υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που θέλουν μέχρι και την τελευταία σταγόνα απόδοσης από το σύστημα τους, έτσι συναντάμε τον υπερχρονισμό στους επεξεργαστές των ηλεκτρονικών υπολογιστών στις μνήμες τους, στις GPU των καρτών γραφικών και στις μνήμες τους. Ο υπερχρονισμός στους επεξεργαστές είναι ο πιο διαδεδομένος και πραγματοποιείται μέσα από την αύξηση του πολλαπλασιαστή ή του διαύλου, ο υπερχρονισμός της μνήμης RAM ενός υπολογιστή συνήθως γίνεται μαζί με τον υπερχρονισμό του επεξεργαστή και αποσκοπεί όπως και ο πρώτος στην ταχύτερη διαμεταγωγή των δεδομένων και στην ταχύτερη επεξεργασία τους. Ο υπερχρονισμός της GPU(Graphics Prossecing Unit) μίας κάρτας αποσκοπεί στην καλύτερη απόδοση στα γραφικά 3D, καθότι η εφαρμογές τρισδιάστατων γραφικών και τα παιχνίδια είναι από τα απαιτητικότερα είδη προγραμμάτων όσον αφορά το hardware, όπως βέβαια και ο υπερχρονισμός της μνήμης της κάρτας γραφικών, πρέπει να σημειωθεί ότι ο υπερχρονισμός στην μνήμη της κάρτας γραφικών είναι αποτελεσματικότερος από αυτόν της GPU. Τέλος τις μεθόδους του υπερχρονισμού τις συναντάμε και σε άλλους τομείς π.χ ένας ηλεκτρονικός ήθελε να κάνει μία πράξη σε ένα calculator η οποία δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί έτσι κατέληξε στο να το υπερχρονίσει, βεβαίως το αποτέλεσμα ήταν η πράξη να πραγματοποιηθεί






-Αξίζει τελικά;




Από την μία έχουμε τα θετικά τα οποία είναι πολύ σημαντικά, και μας δίνουν πολλά πλεονεκτήματα, βεβαίως από την άλλη υπάρχουν τα αρνητικά τα οποία είναι σημαντικά και σε περίπτωση που επαληθευτούν προκαλούν υλικές ζημιές μεγάλης αξίας. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι πολλά από τα άτομα που εξασκούν τον υπερχρονισμό είτε διαθέτουν δύο υπολογιστές είτε ο υπολογιστής που χρησιμοποιείτε είναι παλιός. Το γεγονός είναι ότι αν κάποιος αποφασίσει να ασχοληθεί με αυτόν τον τομέα της πληροφορικής θα πρέπει να είναι προσεκτικός γιατί εκτός από πολλά καλά εγκυμονεί και πολλούς κινδύνους. Αν κάποιος υποψήφιος overclocker προχωράει σιγά-σιγά, μαθαίνει από τα λάθη του και κάνει κάποια έξοδα σε εξοπλισμό τότε σίγουρα θα βγει κερδισμένος.











Οδηγός OverClocking για αρχάριους




Το πρώτο πράγμα είναι να συνειδητοποιήσετε το πραγματικό Overlocking για τον υπολογιστή . Να ξέρετε τα όρια του συστήματός σας και που μπορείτε να τα φτάσετε ! Επισκέπτοντας την ιστοσελίδα www.overclockers.com είναι πιθανόν να βρείτε και άλλα επιτεύγματα άλλων ανθρώπων χρησιμοποιώντας τον ίδιο επεξεργαστή με τον δικό σας (φυσικά θα είναι ένα πολύ γενικό συμπέρασμα για να πάρετε μια ιδέα ) . Για να πετύχετε τον σκοπό σας μ χρειάζεστε το ανάλογο σύστημα πήξης . Πρέπει να πάτε βήμα-βήμα , ειδάλλως υπάρχει μεγάλή πιθανότητα να κάψετε τον επεξεργαστή. Να ξέρετε ότι η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μία μέρα. Ούτε το overclocking είναι κάτι που γίνετε μέσα σε 4 λεπτά . Το πρώτο πράγμα είναι ο κατάλληλος εξοπλισμός για το overlocking . Στην συνέχεια οι σωστές ρυθμίσεις που θα πράξουμε στο Bios. Και τέλος ο έλεγχος σταθερότητας του συστήματός μας !





Υπερχρονισμός ή τίποτα



Το πρώτο πράγμα σου overclocking είναι να γνωρίζουμε το Hardware του υπολογιστή μας όσο τον δυνατόν καλύτερα . Πριν το overclocking καθαρίστε τον ανεμιστήρα της ψήκτρας του επεξεργαστή και φροντίστε να ξαναβάλετε θερμοαγώγιμη πάστα . Στην συνέχεια συμβουλευτείτε το Manual της μητρικής σας για γνωρίζετε που βρίσκετε το μαγικό jumper Clear CMOS ώστε να το χρησιμοποιήσετε αν κάτι στραβώσει ! Προσέξτε η αύξηση του FSB να γίνεται σε μικρά βήματα του ενός Mhz (αν φυσικά το υποστηρίζει η μητρική σας ) . Η μέγιστη τάση λειτουργίας ( Vcore ) να μην ξεπερνάει το 10% της αρχικής, καθώς από κει και πέρα χρειάζεται ένα πολύ καλό σύστημα πήξης ! Φυσικά μεγάλο ρόλο παίζουν η μητρική , το κομμάτι του επεξεργαστή και οι μνήμες Ram .Να θέτε πάντα σε αυτόματη ρύθμιση του χρονισμούς της μνήμης ( SPD) . Αν θελήσετε να αλλάξετε τις ρυθμίσεις χειροκίνητα ( πχ CAS Latency ) οι καλύτερες τιμές είναι οι μικρότερες. Αρκετά σημαντικό ρόλο για την σταθερότητα του συστήματος έχει η ψύξη και το τροφοδοτικό σας . Φροντίστε να έχετε αρκετούς Case Fan και πάρτε ένα ευρύχωρο case , καθώς η λύση ενός pre-modded case είναι αρκετά καλή ( aircooling ) . Αν θέλετε μεγαλύτερη σταθερότητα και καλύτερες επιδόσεις , μπορείτε να χρησιμοποιήσετε ένα σύστημα watercooling . Φυσικά και τους φανατικούς του είδους , η λύση είναι το Extreme Cooling ( Vapochill , Prometia κ.α. ) ? Από την άλλη πλευρά πρέπει να έχετε ένα αξιόπιστο τροφοδοτικό , καθώς τα «noname» ( άγνωστης προέλευσης ) δεν υπαρκούν για την σταθερότητα που ζητάμε . Οι λύσεις είναι Enermax και Antec .











Λεξιλόγιο





Bandwidth : Η χωρητικότητα ενός διαύλου .


Overclocking : Υπερχρονισμός στην ελληνική διάλεκτο . Είναι η μέθοδος για την επιτάχυνση του συστήματος 

FSB (Front Side Bus ) : Ο εμπρόσθιος δίαυλος επικοινωνίας μεταξύ επεξεργαστή και των υπολοίπων συστημάτων σε ένα mobo . Όσο μεγαλύτερο το FSB τόσο μεγαλύτερες ταχύτερος γίνεται ο υπολογιστής ! 



Multiplier : Ο πολλαπλασιαστής . Είναι μία εσωτερική ρύθμιση του επεξεργαστή ρυθμισμένη από την εταιρία . Ελέγχει την ποσότητα παλμών του επεξεργαστή . 



DDR (Double Data Rate ) : Χαρακτηρίζει οποιαδήποτε λειτουργία η οποία επιτυγχάνει τη διπλάσια μεταφορά δεδομένων σε έναν κύκλο ρολογιού από την αντίστοιχη συμβατική λειτουργία . Αναφέρετε κατά κύριο λόγο στις μνήμες που χρησιμοποιούν οι κάρτες γραφικών . 


Socket : Η θέση τοποθέτησης του επεξεργαστή στο mobo . Χαρακτηρίζεται ανάλογα με το πλήθος των θέσεων για την τοποθέτησης των pins του επεξεργαστή. 


Pins : Ακροδέκτες τους οποίους διαθέτουν σε διαφορετικές ποσότητες όλοι οι επεξεργαστές και οι οποίοι χρησιμοποιούνται για την τοποθέτηση των επεξεργαστών στο socket. 


Voltage : Τάση του ρεύματος . 
Vcore = Τάση ρεύματος του επεξεργαστή 


Chipset : Το σύνολο των ολοκληρωμένων κυκλωμάτων που χρησιμοποιούνται σε ένα mainboard για την υποστήριξη επεξεργαστών . τη μέγιστη ποσότητα μη συμπιεσμένων πληροφοριών, που μπορεί να περάσει κάθε δευτερόλεπτο από τον δίαυλο . 


Micron : Μονάδα μέτρησης που αντιστοιχεί σε ένα εκατομμυριοστό του μέτρου . Όταν αναφερόμαστε σε τεχνολογία 0,xx micron , εννοούμε ότι το πλάτος των ενώσεων στο εσωτερικό του επεξεργαστή είναι ίσο με αυτό τον αριθμό . Πιο μικρές συνδέσεις αντιστοιχούν σε μικρότερη κατανάλωση ρεύματος και συνολικά μικρότερο μέγεθος του πυρήνα του επεξεργαστή . Κυρίως το βρίσκουμε στην λιθογραφία του επεξεργαστή . 


Cache (L1/L2) : Ενσωματωμένη μνήμη μικρού μεγέθους που διαθέτουν όλοι οι επεξεργαστές . Τόσο η L1 όσο και η L2 cache βοηθούν στην αποθήκευση δεδομένων που χρησιμοποιούνται συχνά . Όσο μεγαλύτερο είναι το μέγεθος τους τόσο καλύτερες επιδόσεις του επεξεργαστή . 






We Will Clock It

Κεφάλαιο 0.1

Πατώντας το πλήκτρο Delete (Del) την στιγμή που εκκινεί ο υπολογιστής εμφανίζεται το μενού επιλογών του BIOS ! Η επιλογή που σας ενδιαφέρει είναι η Frequency/Voltage Cotrol. Εδώ παρέχονται όλες οι δυνατότητες αλλαγής συχνοτήτων και τάσεων λειτουργίας..



Κεφάλαιο 0.2

Εμφανίζονται διάφορες επιλογές για αλλαγή ! Το πρώτο σημείο που αλλάζετε είναι το FSB, το οποίο πρέπει να το ανεβάζετε με όσο το δυνατόν μικρότερα βήματα ! Στην συνέχεια κάντε επανεκκίνηση και δείτε από το POST αν όντως έχει αλλάξει η συχνότητα ! Αν καταφέρετε και μπείτε στα Windows κάντε έναν έλεγχο σταθερότητας του συστήματος ! Σε περίπτωση που δεν εκκινούν τα Windows χρειάζεται να αυξήσετε την τάση λειτουργίας !



Κεφάλαιο 0.3

Στην συνέχεια αλλάζετε την τάση λειτουργίας του επεξεργαστή . Η αύξηση της τάσης πρέπει να γίνεται σε μικρά βήματα, καθώς η υπερβολική τάση ίσως καταστρέψει τον επεξεργαστή. Η μέγιστη αύξηση που επιτρέπετε να εφαρμόσετε είναι 10% , δηλαδή μπορείτε να φτάσετε στο 1.65V (από 1.5V στο οποίο λειτουργεί αρχικά) !



Κεφάλαιο 0.4
Αν έχετε επεξεργαστή της εταιρίας AMD για μία μητρική nForce2 και Αν έχετε τα κότσια να το κάνετε , μπορείτε να αυξήσετε τον πολλαπλασιαστή ! Προσέξτε όμως είναι αρκετά επικίνδυνο ! Φροντίστε να έχετε μία καλή ψήκτρα και γενικά ένα αρκετά καλό σύστημα ψύξης ! Ο τύπος για ξέρετε την νέα συχνότητα λειτουργίας είναι : Πολλαπλασιαστής *  FSB = Νέα συχνότητα
 
H μνήμη

Κεφάλαιο 1.1
Πατώντας το πλήκτρο Del τη στιγμή που ανοίγει ο υπολογιστής εμφανίζεται το μενού επιλογών του BIOS. Από την επιλογή Frequency/Voltage Control επιλέξτε CPU/DRAM Frequency Ratio για να αλλάξετε τη συχνότητα λειτουργίας της μνήμης . Σε άλλα mobos η ρύθμιση της μνήμης γίνεται μέσα από το μενού Advanced Chipset features .

Κεφάλαιο 1.2

Η οθόνη που εμφανίζεται δείχνει την αναλογία συχνότητας FSB προς την αναλογία συχνότητας FSB προς τη συχνότητα μνήμης. Με FSB στα 200 και αναλογία 5:6 η μνήμη χρονίζετε (χρονισμός) στα 240Mhz. Ο μαθηματικός τύπος που δίνει την νέα συχνότητα της μνήμης χρησιμοποιώντας μία αναλογία είναι Nέα συχνότητα=FSB / Αναλογία . Παράδειγμα (200FSB * 6):5 = 240 Mhz



Κεφάλαιο 1.3

Η επιλογή Adavanced Chipdet Features επιτρέπει να ρυθμίσετε το CAS latency ,δηλαδή τον χρόνο καθυστέρησης της επεξεργασίας των δεδομένων. Όσο μικρότερο, τόσο καλύτερα. Για να κατεβείτε πολύ χαμηλά χρειάζονται επώνυμες μνήμες που λειτουργούν σε υψηλές συχνότητες. Όπως Corsair,Kingston,OCZ και προτείνετε με τσιπάκια Windbond !




Κεφάλαιο 1.4

Με το Timing Setting Mode μπορείτε να ρυθμίσετε την ταχύτητα της μνήμης επιλέγοντας μία από τις πέντε ρυθμίσεις, χωρίς να χρειάζεται να αλλάξετε κάτι επιπλέον . Ωστόσο η επιλογή αυτή δεν προσφέρεται από πολλά mobos, ενώ μπορεί να καταστήσει τον υπολογιστή ασταθή.


















Ελπιζω να το διαβασατε OΛΟ οσοι ενδιαφερεσται!!!!

Αμα εχετε ερωτησεις απλα ρωτατε απο κατω!!!!!!]]>